Γιάννης Γκούμας, Πέντε ποιήματα

Η ζωή του ποιητή

Όχι τόσο ανηφορική
όσο ορθοστασία
καθ’ όλη τη διαδρομή.

Πιο πολύ τον έσυραν σ’ αυτήν
παρά
την έζησε.

Μεγάλωσε ξαφνικά
δραματικά
από έλλειψη παιδικής ηλικίας.

Αγωνίστηκε
για χάρη του προσωπείου κάποιου άλλου
όσο και για το δικό του.

Ήταν το θύμα που ανέβαινε στην αγχόνη
κι ο δήμιος που κατέβαινε
απ’ αυτήν.

Ήταν ένα βέλος καθ’ οδόν προς
το στόχο του –
κι ο περίγελός του.

Έγραφε
με το χέρι του
σαν καρδιογράφημα.

***

Καλλιτέχνης του οίνου

Ο πατέρας δεν ενδιαφερόταν για την τέχνη.
Περισσότερο τον αφορούσε μια σειρά ποτήρια κολονάτα,
που την κάθε κίνηση της σερβιτόρας
μετέτρεπαν σ’ έργο του Μοντιλιάνι.

***

Στο λεωφορείο

Το ποίημα εν των γίγνεσθαι μέσα μου
(ή το ίδιο το ποίημα)
ζυγίζει λιγότερο από τον αντίχειρα
που ολοένα τρίβεται
στου κόσμου την πιο μοναχική περιφέρεια,
στο ισοσκελές της χειρολαβής.

***

Έλλειψις

Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι
παίζουν πάω σε μια μαντεμμιά αυλόπορτα
που θυμίζει ρουνική αλφάβητο…

Ακούω, ακούω ότι ήμουν παιδί…

***

Κενότης

Νύχτα διογκωμένη από ιδιωτικό σκοτάδι

Το λιωμένο χαλάκι της ξώπορτας
διαθέτει την αμεσότητα χέρσας γης.

Κανένας δεν προφέρει το όνομά του
ούτε και το αντίστοιχο στο κουδούνι.

Αν υπήρχε ένα άδειο κλουβί ψηλά
θα κελαηδούσε.

*Από τη συλλογή “Η σιωπή των άλλων”, Εκδόσεις Κέδρος, 1997.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s