Γιώργος Ζησιμόπουλος, Δέκα ποιήματα

ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Τόσα ταξίδια έκανε,
ποτέ δεν πήγε ο νους του.
Δεν είχε καιρό
ν’ αφήσει εποχή

***

ΥΠ’ ΟΨΙΝ

Τίποτα δεν φαίνεται.
Από την μια μέρα στην άλλη
το φως ταξιδεύει πάντα νύχτα.

***

ΑΜΙΛΗΤΟΣ ΚΑΙΡΟΣ

Αδειάζουν οι μνήμες
τα αινίγματα
οι ευκαιρίες,
τις ήπιε όλες η σιωπή
και οι κρυμμένοι φόβοι.

***

ΣΤΡΟΦΟΔΙΝΗ

Σε κόκκινες αρμονικές
γράφει μαύρα ποιήματα
λοξοδρομώντας συνεχώς
μέχρι να βγει στο φως.

***

ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ

Δε φτάνει που
αρνήθηκες τις αποστάσεις
ξεκίνησες να ταξιδεύεις
από συγγνώμη σε συγγνώμη,
θλιμμένο υστερόγραφο
τη μοναξιάς σου.

***

ΣΥΣΤΡΟΦΗ

Κουβάρι έγινε ο καιρός.
Κουλουριασμένες σημασίες.
Στην άκρη βρίσκεις τη σιωπή
και στη σιωπή την άκρη.

***

ΕΠΟΧΗ

Τι κάνεις;
Ζυγίζω τον καιρό,
λίγο το φως
δεν ξέρω
αν με κλέβει.

***

ΑΛΗΘΩΣ

Πολύ μεγάλη πέτρα έγινε το ψέμα.
Κανένας ψεύτης δεν μπορεί
να τη σηκώσει.

***

ΣΟΦΙΑ

Γράψε μια λέξη
γι’ αυτά που ήρθανε
και κάθισαν και
έφαγαν και ήπιαν
με όλα τους τα στόματα
μέρες και μήνες και χρόνια
μέχρι να σουρουπώσει.

***

ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ

Βρήκες και συ την ώρα
ν’ αρχίσεις να κλαις τις
σημασίες που κουβάλησες
σαβανωμένες με λέξεις
σπαραγμένες από φωνές
που δε σε πρότασαν
να γίνεις ένας απ’ όλους,
ολότελα άλλο να
ξαναμπείς στον εαυτό σου
απ’ τη σιωπή και από τη μοναξιά,
να γίνεις το ψέμα που παρηγορεί
χωρίς να λιγοστεύει ο κόσμος.

*Από τη συλλογή “Δήλος”, Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2016.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s