Γιάννης Αλεξανδρόπουλος, Τέσσερα ποιήματα

Αυτό το κρύο
που έρχεται από μακριά
ψυχραίνει, παγώνει τους δρόμους της πόλης
Υγρασία νερουλιάζει το αίμα μας
6 Μάη 2010
Μια αργοπορημένη σταύρωση
στο μέστωμα της άνοιξης
Στα στήθη μας ένα πλάκωμα
Αγκαλιά με τους ληστές ο λαός
ραγιάς ξεχνά την ανάσταση λαών

***

Όλα καταρρέουν σε μια σκόνη ομίχλης
Εμείς, ταριχευμένοι από καιρό, δεν μπορούμε να αντιδράσουμε
Ο χρόνος πέτρινος έχει στοιχειώσει στο κάδρο
Η πινελιά του δημιουργού μισοτελειωμένη
Αταίριαστη απορία
Σπασμός ζωής

***

Χοροπηδούμε
κάλπικα νομίσματα στο τραπέζι της συναλλαγής
στην αγορά του κόσμου
Αόρατοι βρίγχοι
πνίγουν τις πνοές της ζωής μας
ενώ για πολλοστή φορά τα μπουλούκια των κυνηγημένων
γεμίζουν το φευγαλέο σκηνικό μιας γλιστερής πορείας

***

Δεν φοβάμαι αυτό που έρχεται
θλιβερό και σκοτεινό
Μια αμπούλα αίμα
χυμένη στα μάτια μας
Δεν φοβάμαι το σκότος
Τα τοπία και τα χρώματα
τα ‘χω περισώσει μέσα μου
Τραβώ την κουρτόνα
Σταυροδρόμι εποχών
Η επιλογή δική μας

*Από τη συλλογή “Χυμένο κόκκινο”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2016.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s