Orhan Veli Kanik, Τρία ποιήματα

ΕΓΩ Ο ORHAN VELI

Εγώ ο Orhan Veli,
διάσημος δημιουργός του ποιήματος
«Αναπαύου εν ειρήνη, Suleyman Effendi»,
άκουσα πως αδημονείτε
να μάθετε όσα περισσότερα μπορείτε
για την προσωπική ζωή μου.
Λοιπόν, ακούστε: πρώτα-πρώτα,
είμαι άνθρωπος κι αυτό σημαίνει
πως δεν είμαι ζώο τσίρκου ή κάτι τέτοιο.
Έχω μύτη και αυτιά
αν και όχι ιδιαίτερα γερά.
Ζω σε σπίτι
και δουλεύω.
Δεν φτάνω ως τον ουρανό
ούτε κουβαλάω στις πλάτες
καμιά μεγάλη προφητεία.
Δεν είμαι ευγενικός
σαν τον Γεώργιο της Αγγλίας,
ούτε αριστοκρατικός όπως ο τωρινός
σταβλάρχης του Celal Bayar.
Μου αρέσει το σπανάκι.
Τρελαίνομαι για τα τυροπιτάκια.
Δεν πολυασχολούμαι
με τα οικονομικά.
Στην πραγματικότητα καθόλου.
Οι καλύτεροί μου φίλοι
είναι ο Oktay Rifat και ο Melih Cevdet.
Βεβαίως έχω μια σχέση
και μάλιστα πολύ σοβαρή
αλλά δεν μπορώ ν’ αποκαλύψω τ’ όνομά της.
Ας το βρούνε οι κριτικοί.
Συνήθως με απασχολούν
πράγματα ασήμαντα, αλλά μόνο
στα μεσοδιαστήματα ‘
των σοβαρών ενασχολήσεών μου.
Δεν ξέρω τι άλλο να προσθέσω.
Ίσως έχω επιπλέον κάποιες χιλιάδες
συνήθειες, μα σε τι θα ωφελούσε
η ακριβής καταγραφή τους;
Μοιάζουν τόσο πολύ με τις
άλλες και τόσο πολύ μεταξύ τους.

*Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας.

***

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΧΑΡΑΞΕΙ

Αυτοί οι ποιητές είναι χειρότεροι κι από εραστές,
με βασανίζουν. Υποφέρω! Πώς γίνεται αυτό;
Σπαταλώντας μια ολόκληρη νύχτα
στο κρεβάτι με την ποιητικότητα ενός στίχου.

Εντάξει, εντάξει· λοιπόν, ακούς
τις στέγες και τις καμινάδες να τραγουδούν;
Ακούς τον θόρυβο που κάνουν τα μυρμήγκια
όταν κουβαλούν κοκκους στη φωλιά τους;

Θα ήμουν κακός αν δεν περίμενα το ηλιοβασίλεμα
για να ξεφορτωθώ όλες αυτές τις χιλιομπαλωμένες ρίμες
—να τις πετάξω στα μπάζα, στην ακτή—
μαζί με τους ρακοσυλλέκτες που τις έφεραν μπροστά στην
πόρτα μου;

Ο Διάβολος εξακολουθεί να με δοκιμάζει: «Άνοιξε το παράθυρο,
και ούρλιαξε, ούρλιαξε, ούρλιαξε μέχρι να χαράξει».

*Μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος.

***

ΕΚΔΡΟΜΗ

Περασμένα μεσάνυχτα-
γιατί είναι στο σπίτι, απάνω
στο βουνό, τα φώτα αναμμένα;
Τι τρέχει;
Συζητούν
ή παίζουν τόμπολα;
Ένα από τα δύο πρέπει να συμβαίνει…

Κι αν συζητούν, ποιο ’ναι το θέμα; Π
Πόλεμος, φόροι;
Ίσως καν να μην μιλούν:
τα παιδιά κοιμούνται-
ο άντρας διαβάζει την εφημερίδα του-
η γυναίκα μαντάρει ρούχα-
Ίσως δεν κάνουν τίποτα απ’ αυτά.
Ποιος ξέρει;
Ίσως να ’κοψε
η λογοκρισία
τις πράξεις τους.

*Μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος.

**Από το βιβλίο “Ο δρόμος μου είναι πλατεία”, Εκδόσεις Βακχικόν 2017.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s