Ερίνα Εσπιρίτου, Τέσσερα ποιήματα

Με πέντε φωτογραφίες του Άγγελου Μπαράι

Ο Έρωτας

Ο έρωτας δεν ρωτά
Δεν ζητά το λόγο ευγενικά
Δεν αναγνωρίζει απαγορευτικά
Δεν υπολογίζει λογικές
Ζει κάτω από χόρτα ξερά
Έτοιμα να προκαλέσουν πυρκαγιά
Μέρα μεσημέρι στο τελείωμα του Αυγούστου

Ο έρωτας έρχεται
Σκαρφαλώνει στα πόδια σου
Τρυπά το στέρνο σου και μπαίνει μέσα σου
Κατακτά τα φρούρια
Σπάει τις πανοπλίες
Σε γυμνώνει
Σε αποτελειώνει
Σε συνθλίβει
Σε αφήνει μόνο

***



Λευκή Σελίδα

Λευκές κόλλες χαρτιού
λόγια χιλιοειπωμένα
για την αγάπη, τον έρωτα, το πρώτο φιλί

τις σταγόνες και τον ήχο της βροχής
την αλμύρα της μάγισσας θάλασσας
του ποταμιού την αδιάκοπη ροή

το γυναικείο κορμί που διψά
το λάγνο βλέμμα που σε μεθά
το άρωμα στα τσαλακωμένα σεντόνια
κι ένα κενό μαξιλάρι
το τυχαίο άγγιγμα
την πείνα της σάρκας
τις μύχιες σκέψεις
τα υγρά μάτια
τις κομμένες ανάσες
την απουσία
την σκέψη που οργιάζει
τα αδάμαστα όνειρα
το νου που ταξιδεύει

το σημαδεμένο χαμόγελο που στάζει γλύκα
το παιδί, που ζει ακόμα μες τα χαλάσματα της τύχης του
την παλιά γειτονιά
τους άγνωστους περαστικούς που βουίζουν σα μελίσσι
τους αδικοχαμένους φίλους που προσμένουν το δάκρυ
τις χαμένες πατρίδες να στέκουν γυμνές
κάτω από αχόρταγα βλέμματα
τα ξεθωριασμένα ιδανικά
το άγνωστο μέλλον που τρέχει πάντα ένα βήμα
πιο γρήγορα από σένα
το προκαθορισμένο τέλος

πώς να γεμίσεις μια σελίδα με φως
πώς να γιατρέψεις μια πονεμένη ψυχή
πώς να δαμάσεις έναν ανήσυχο νου
πώς να χορτάσεις τις ορμές

***

Ένα ματσάκι άρωμα

αν μπορούσα να νικήσω το χρόνο
θα το έκανα σήμερα για να σου φέρω ζεστό καφέ
και να σου πω από κοντά μια καλημέρα,
ύστερα θα περπατούσα στην πόλη σου
στους δρόμους σου
θα άγγιζα τις εικόνες των ματιών σου
και θα ’κλεβα από μια γλάστρα
ένα ματσάκι άρωμα
για να θυμάμαι στην επιστροφή
αν μπορούσα να νικήσω το χρόνο
θα ’μουν τώρα μια ανάσα από τα χείλη σου

***

Απώλεια Συχνότητας

Εσύ στρώνεις το κρεβάτι του πάθους
Και εγώ το καλό τραπεζομάντιλο
Απλώνεις τις επιθυμίες σου
Εγώ τα πιάτα από πορσελάνη
Είναι αγορασμένα με αγάπη
Θυμώνεις με τις αρνήσεις μου
Εγώ με τα θέλω σου
Βουτώ και βγάζω κοχύλια
Εσύ θησαυρούς
Φτιάχνω χαρταετούς
Πετάς με τα φτερά σου
Κι όταν κοιτώ τα άστρα
Έχεις στην αγκαλιά σου μια σελήνη
Ευτυχώς ακούμε μουσική
και ονειρευόμαστε σε διαφορετικές συχνότητες

*Από εδώ: https://meanoihtavivlia.blogspot.com.au/2018/02/blog-post_22.html?spref=fb

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s