Σάντι Βασιλείου, ποιήματα

30 τ.μ.

Το σπίτι είναι τόσο μικρό
Πού να χωρέσει τέτοιες συνθήκες πολέμου
Έτσι, δε ζω πια εδώ
Εδώ
Περιμένω

Τα βράδια δανείζομαι ένα ζευγάρι γκρίζα φτερά
Από τον θυρωρό που κάποτε ήτανε πουλί
Ανεβαίνω στην ταράτσα και χορεύω
Όλη νύχτα φλερτάρω
Mε την ιδέα
Να πετάξω

***

Ανταγωνισμός

Μια γυναίκα ξεκάρφωσε και παρέδωσε το χαμόγελο

Από τα μάγουλά της

Έδωσε μαζί και τα καρφιά

Ποτέ να μην μπορεί να το ξανακρεμάσει

Ύστερα τη μιμήθηκαν πολλοί

Ένας άντρας άφησε στο κουτί όλες του τις αναμνήσεις

Θα με ψάχνουν

Έλεγε έπειτα

Και ζητούσε να τις αντικαταστήσει με τσιγάρα

Άλλοι έδωσαν την αξιοπρέπεια

Τα μάτια ή

Τα παιδιά τους

Εγώ δεν είχα και πολλά

Ένα χέρι που έσφιγγε το λαιμό μου και μάλλον

Ήταν του θεού

Μπόλικο αίμα και φυσικά

Τα ποιήματά μου

Χάσατε, είπε ο άντρας

Που κρατούσε τα ρούχα μας στα χέρια

Εδώ κερδίζει ο πιο δυστυχισμένος

***
Είκοσι οκτώ μέρες

Δεν είχε καθρέφτες εκεί

Για να θυμάμαι το πρόσωπό μου έπρεπε να το ψηλαφίζω

Με τα νύχια

Πήραν τον κόκκινο σκούφο μου

Άφησαν το κεφάλι μου απροστάτευτο

Απέναντι στους λύκους

Για να με τιμωρήσουν που κυνηγούσα τις φλέβες μου

Τα πήραν όλα

Ζήτησα πίσω τα μολύβια μου

Μα αρνήθηκαν να μου τα δώσουν

Θα μπορούσα λέει να τα καρφώσω στην καρδιά μου

Ήταν αλήθεια

Πάντα αυτό έκανα με τα μολύβια

Την εικοστή όγδοη μέρα

Δεν τα χρειαζόμουν πια

Δεν είχα τίποτα να γράψω

Ούτε ένα όνομα

Δεν είχα ούτε χέρια για να γράφω

Τα είχαν σβήσει κι αυτά

Τα είχαν σβήσει όλα

Με τις γόμες

Στο πίσω μέρος

Των μολυβιών

*Από τη συλλογή “28 μέρες κάτω από τη γη”, Εκδόσεις Θράκα, 2017

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s