Κατερίνα Χανδρινού, Δύο πεζά ποιήματα

Υποθετική πρόταση.

Αν, αν παρ’ ελπίδα λέω βρεθείς μέρα μεσημέρι κι εν μέσω πολλών πραγμάτων άλλων, ας πούμε στο ταχυδρομείο, και πάρεις νούμερο μεγάλο κι αργεί να έρθει η σειρά σου, στέψου το ενδεχόμενο να μείνεις. Να μη φύγεις. Μες στο ταχυδρομείο να μείνεις κι εκεί προστατευμένος, ανάμεσα σε γραμματόσημα, φακέλους, κάρτες γιούνισεφ, να επωφεληθείς. Μη φύγεις. Δέξου το ξαφνικό δώρο, είναι δικός σου αυτός ο χρόνος ο νεκρός, παρένθεση που γράφτηκε απαλή. Μείνε μες στο ταχυδρομείο κρυμμένος, αν παρ’ ελπίδα λέω βρεθείς, και σκέψου την προσωπική ζωή σου. Σαν έναν κύκλο, σαν ένα μικροσκοπικό δάχτυλίδι, ομόκεντρο του δαχτυλιδιού τού κόσμου.

***

Γυναίκα με βίτσια.

Εισβάλλει σε κατάστημα εκκλησιαστικών ειδών. Θα παραγγείλει μια εικόνα. Μπαίνει με τόση φόρα που χτυπά το κόκκαλο της μύτης της στην τζαμαρία. Άντρας με βίτσια. Πίνει ουϊσκόνερο και δεν παραδέχεται Χριστό. Θα δει απόψε ειδήσεις στο αθόρυβο. Μόνος του μένει κι η πολυκατοικία μυρίζει ανάσα ποντικού. Άντρας με γυναίκα παντρεύονται, δεν συναντιούνται. Νυσταλέοι καριόληδες. Κι οι δυο ανθεκτικοί. Εφάμιλλοι, καθώς απομακρύνονται.

Κι είναι αυτή η χώρα μου.

*Από το βιβλίο “γιατί δεν οδηγούν οι ποιητές”, εκδόσεις sestina, Αθήνα, Νοέμβρης 2017.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s