Βάσω Λεόνε-Καλαμάρα, Δύο ποιήματα

Ξεχαστήκαμε

Τάζαμε
Πως θα πήγαιναν τα πλοία μακριά!
Κι εμείς δεθήκαμε γερά στην αποβάθρα…

Αταξίδευτοι
Πιο θλιβεροί
Κι από ναυάγια τραγικά στα πέλαγα,
ακινητούν οι σκοποί μας!

Με δόσεις πληρωμής
πληρώνουμε καθε φρονιμάδα και τους κόπους μας
Γινήκαμε μοντέρνοι σκλάβοι
συνηθίζοντας στη δυστυχία μας.

Κι οι ελπίδες μας
θελήσαμε
και θα ρέψουμε στην πολύπικρη νοσταλγία.
Ξεχαστήκαμε.

***

Κορόμπερυ

……
Ήσουνα εσύ
Κι ο πόνος που ‘ρχονταν μακριά
θαρρείς βαθύς βγαλμένος
από τα βάθη της ψυχής σου
ακουγόταν να βγαίνει δίχως να σαλέψεις
τα πυκνά λευκά μουστάκια σου
Κι εμείς
Εκεί,
Πιο θλιβεροί κι απ’ την κατάντια σου
ακούγαμε
κάθε φωνή απελπισμένη.
Των θεών σου
που πέθαιναν μαζί με σένα μέσα σου
Περνώντας στη βροντή το ξύλινο γιγάντιο
μακρύ βούκινο
ντιντζεριντού,
ήτανε τρόμος κάθε τους ήχος
ήτανε κραυγή
ανθρώπινη
χανόταν ο λαός σου.

για την αντιγραφή
Τ. Πετρής
14-2-2018

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s