Ε. Μύρων, Τέσσερα ποιήματα

Σταχτολογοῦμαι

Τὸ τασάκι φορτωμένο
σκέψεις ἀποτσίγαρα –
μιὰ χωματερὴ νεκροταφείου.

Μὲ νερὸ
ξανακούγονται οἱ καύτρες.
Κροταλίζουν.-

Κι ἔπειτα ἕνας ἥλιος 
φορετὸ καταφύγιο…

***

Τό ἀσανσὲρ

καὶ δίπλα του
πάντα μιὰ σκάλα
γιὰ ὑπενθύμιση

ἤ τουλάχιστον
δικαιολογία
γιὰ τὰ λυγισμένα γόνατα

Στὸ γκαλὰ

κύκλος πληκτικὼν ὁρθίων  
παρευρέθη. Εἰς τὴ σάλα 
γουρλωμένα μάτια ἰχθύων 
συνωστισμένα σὰν σὲ γυάλα 
γιόρταζαν ἀκίνητα, καθὼς 
νὰ στέκονταν πρὶν τὴν κρεμάλα.  

***

Σοκάκι

Σ’ἕνα σοκάκι ζοῦμε σκιῶδες,
οἱ αὐλὲς μας εἶναι πεζοδρόμια
τὰ σπίτια μας σφιχτές δεντροστοιχίες.

Οἱ προβολεῖς τῶν λεωφόρων
ὅμοια μὲ φάρους μᾶς κεντρίζουν
γιὰ τοὺς ἀνοιχτοὺς μεγάλους δρόμους.

Ὅμως τὸ χάσμα χαίνει χαῶδες –
τὸ μικραίνουν τὰ μάτια
οἱ λιποψυχίες τ’ ἀναθρέφουν.

Ἀρκούμαστε σὲ λίγες ἀκτῖνες
ἄν ἀπὸ τύχη φτάσουν
σὰ χάδι παρηγορητικὸ στοὺς ὤμους. 

***

Μώβ ἀνοιχτὸ

Μέσα μου 
μιὰ θάλασσα χύθηκε.
Μοῦ πνὶγει τὸ αἷμα
λίγο-λίγο·
ξεβράζοντάς το
στοὺς μορφασμοὺς
ἀγνώριστο. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s