Ζήσης Αϊναλής, Από τη “Μυθολογία”

Παίζοντας με τα χρώματα μηνός φθινόπωρο ουρανό
το μαύρο φίδι σάγμα
να σέρνεται στις λάσπες τη βροχή
να φτύνοντας τα δόντια σου φυτρώνοντας
πυρίπνοα λιοντάρια η χίμαιρα φίδι ουρά
που πίσω σου κοντά
μη φτάνοντας τα χέρια
μέσα στα σωθικά σου μάτια
γυρίζοντας που κλώθοντας
τ’ αδιάλυτα σκοτάδια
τροφή στα δόντια το κορμί
νύχια ξερνάς τα σπλάχνα

***

Τώρα τα κλάματα των χαμένων παιδιών
μέσα το δάσος που πέφτουν τα φύλλα
αδύναμες κραυγές μικρές παγιδευμένες
χορεύοντας οι σκιές τριγύρω που μεγαλώνουν τ’ άστρα
σκοτεινά πλάσματα το σκοτάδι κυκλώνοντας
αόρατα μάτια που να κυνηγώντας
ασθμαίνοντας οι φωνές πεθαμένοι κορμοί
τρεκλίζουν τα πόδια που ματώνοντας τη στιγμή
λαχανιασμένες αναπνοές κόβοντας την ομίχλη πυκνή
και μες το βάθος της λίμνης σκοτεινής
τ’ αντικαθρέφτισμα πνιχτή απειλή
και μες τα φύλλα τα πουλιά σιωπή
χειμώνας

***

Κρατώ τα μάτια μου ένδικα μες τον μεσόγειο χρόνο
μιαν όραση πολυπριαματική που μεγεθύνοντας τον πόνο
μιαν αίσθηση ιδιώνυμη οδύνης μες τον τόπο
κι έπειτα σύδεντρο σαλός καρνάβαλος ξωκλήσι σ’ ένα λόφο
τόσα χαμένα γυναικεία κορμιά ονείρωξη φαντάσματα
τα προσωπεία χρυσά
κι οι πέτρες μαύρες στίλβοντας έναν γιγάντιο ήλιο
κι οι αστρολάβοι θάλασσα να ξεδιπλώνοντας γοργόνες μες
τη νύχτα
το άδειο δέρας τζίτζικας καμένοι ελαιώνες
όπου κι αν πήγα όπου κι αν γύρεψα
κατατεμαχισμένος μόνος
ποια θαλασσα ποιο φως παραίσθηση κρατώ
τα μάτια μου ένδικα στον ενδοφλέβιο πόνο

*“Μυθολογία”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Φεβρουάριος 2013.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s