Michael Dana Gioa, Ξεναγός στην άλλη γκαλερί

Αυτή ’ναι η αίθουσα με τα σπασμένα μέλη
όπου κείτονται κομματιασμένοι μαρμάρινοι αθλητές
δίπλα στου χερουβείμ το χέρι.
Τίποτε δεν πετιέται ποτέ.

Βαλμένες σε σειρές αυτές οι πεταλούδες.
Μέσα στη θήκη τους μικρές και γκρίζες
τώρα φαίνονται ίδιες.
Γιατί ο θάνατος κάνει το κάθε ον με το άλλο να μοιάζει.

Αυτά τα πορτραίτα εδώ των αγνώστων είναι κρεμασμένα
σειρές μέχρι τρία μπόγια ψηλές, η μια κορνίζα πάνω απ’ την άλλη.
Κάθε ισχυρή ψυχή που λαχτάρησε φήμη,
χωρίς όνομα αποθανατισμένη.

Εδώ είναι τα ράφια των μη αναγνωσμένων βιβλίων,
εκατομμύρια σελίδες χαρτί που κιτρινίζει.
Επισκέπτες περιπλανώνται μεταξύ των ραφιών,
χωρίς ποτέ κανείς κάποιο βιβλίο να κατεβάζει.

Μακάρι να ήμουν ο καλύτερος των ξεναγών.
• Είναι τόσα ακόμα που πρέπει κανείς να δει.
Σειρές άδειων μπουκαλιών.
Εκθέσεις κλειδαριών χωρίς κλειδί.

Θέλεις να απέλθεις; Μα είναι αδύνατο.
Αυτό το δωμάτιο έχει μια θέα τόσο ειρηνική.
Για κοίτα αυτή τη θήκη από αρχαίο ξύλο.
Για σένα είναι. Χωρίς επιγραφή.


*Από τη συλλογή “The Cods of Winter” (1991). Μετάφραση: Κώστας Ζωτόπουλος. Αναδημοσίευση από το τεύχος 45 (Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2017) του περιοδικού “Ένεκεν”, στη Θεσσαλονίκη.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s