Francisco Fenoy, Oda a la pobreza / Ode to poverty / Ωδή στη φτώχεια

Olvidada la lluvia sobre el río
dormida y desolada entre la niebla
observo, desde lejos, en su aspecto
más sombrío, la usura en su demencia.

Son millones los pobres que se afanan
en un vacío de hilo en hilo y besan
el suelo amargo en propio entendimiento,
malgastando la sangre y la existencia.

Arrugados, humildes: en un tránsito,
con arena de triste muerte. Quema
despiadada que rige los silencios.
Los silencios cargados de una faena
en futuro de luna inexistente.

Charco de nubes para mi presencia
cuando piso la tierra entre los hombres
y examino su frío y su tristeza.

Poblada soledad de piedra y aire
de alegrías morirse, no en pequeñas
muertes con pie pendiente de oleaje.

***

Ode to poverty

Forgotten rain on the river
Asleep and desolate in the mist
I observe, from a distance, in its aspect
More gloomy, usury in his dementia.

Millions of poor people are struggling
In a vacuum of thread in thread and kiss
The bitter soil in own understanding,
Wasting the blood and existence.

Crumpled, humble: in a transit,
With sand of sad death. Burning
Ruthless that governs the silences.
Silences loaded with a task
In future of nonexistent moon.

Puddle of clouds for my presence
When I walk the earth among men
And I examine her cold and her sadness.

Populated solitude of stone and air
Of joys dying, not in small
Deaths with standing waves.

***

Ωδή στη φτώχεια

Ξεχασμένη βροχή στο ποτάμι
Σκιά και έρημος στην ομίχλη
Παρατηρώ, από απόσταση, την όψη της
Περισσότερο ζοφερή, ληγμένη στην άνοιά του.

Εκατομμύρια φτωχοί άνθρωποι αγωνίζονται
Σε ένα κενό νήματος στο νήμα και το φιλί
Το πικρό έδαφος με τη δική του κατανόηση,
Σπαταλώντας το αίμα και την ύπαρξη.

Μπερδεμένος, ταπεινός: σε μια διέλευση,
Με άμμο ενός θλιβερού θανάτου. Κάψιμο
Αδίστακτος που κυβερνά τις σιωπές.
Σιωπές που φορτώνονται με ένα καθήκον
Σε ένα μέλλον με ανύπαρκτα φεγγάρια.

Λάμψη σύννεφων για την παρουσία μου
Όταν περπατώ στη γη ανάμεσα στους ανθρώπους
Και εξετάζω το κρύο της και τη θλίψη της.

Κατοικημένη μοναξιά πέτρας και αέρα
Από τις χαρές που πεθαίνουν, όχι στο μικρό
Θάνατοι με στάσιμα κύματα.

*Ελληνική μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης. Αγνοείται ο μεταφραστής στην Αγγλική.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s