Βασίλης Βασιλειάδης, Στίχοι

……………
στό τέλος τού δρόμου
τά νοτισμένα μέ κάβλα στήθια 
πού οί ρόγες τους ξεχειλώνουν τά ντεκολτέ τών κοριτσιών,
περιμένουν νά τά χαιδέψει τό χνώτο τού έρωτα, 
νά τά ρουφήξει ή σαλεμένη ανάσα τού πάθους,
στό τέλος τού δρόμου 
αυτά τά πανέμορφα αναστατωμένα κορίτσια 
περιμένουν τούς αναστεναγμούς τού ειδύλλιου 
νά τά πάρουν αγκαζέ 
καί νά πυρποληθούν τά σαλιωμένα χείλη τους
από τήν απόλαυση τής αμέλειας, 
στό τέλος τού δρόμου 
περιμένουν τά καλλίγραμμα πόδια τών κοριτσιών 
νά τά χαϊδέψουν σιγά καί απαλά τά δάκτυλα τού πόθου 
καί νά σεργιανίσουν ανάμεσα στά μπούτια. τους 
τά εκχυλίσματα τών σπασμών τού αιδοίου, 
όταν ζαλισμένο από τά βρωμόλογα τής ηδονής 
βλασφημάει ασύστολα -έστω γιά λίγες στιγμές-τήν ανοησία τής τυρρανικής αγωγής τού φύλου τους
πού δολοφονεί τά λαχταρίσματα τής ελευθερίας  τής επιθυμίας, τής φαντασίας τους,
στήν άκρη τού δρόμου 
μέ τά μυαλά τους καμμένα 
τά κορίτσια ασχήμαιναν 
μάταια περιμένουν νά τά στροβιλίσει ό έρωτας, 
ό έρωτας πού δέν ξέρουν 
ό έρωτας πού φοβούνται, 
στήν άκρη τού δρόμου 
τά άσχημα πιά κορίτσια 
αναπολούν σιωπηλά τήν ομορφιά τών ονείρων τους πού έγινε παρελθόν, 
μέ τίς ζωές τους επιταγμένες από τά κλισέ τής πραγματικότητας,
τά κλισέ 
αυτά τά σκουλήκια πού δουλεύουν καθημερινά καί ύπουλα 
τρώγωντας τά σωθικά τού θεριού, τού Έρωτα, 
ακολουθούν μέ τό βλέμμα τους νά κοιτάζει τήν άσφαλτο 
τούς νταβατζήδες τους,
πού παριστάνουν τούς καμπόσους στούς ρόλους τού συζύγου, τού συντρόφου, τού εραστή,
τά κλειδώνουν στούς τέσσερις τοίχους 
σ αυτή τήν επικράτεια τής συντροφικότητας ή τής οικογένειας, 
τά ξεψυχούν βιάζοντας τα μέ λογικές ηλίθιες 
καί τά ταίζουν κάπου κάπου μέ πουτσοαποφάγια,
στήν άκρη τού δρόμου 
πέρασα προχθές από εκεί 
δέν υπάρχουν πιά κορίτσια 
κοντοστάθηκα, άναψα τσιγάρο κι αναρωτήθηκα
πώς γίνεται 
αυτά τά Κορίτσια 
νά πετάξουν τόση Ομορφιά 
γιά νά γίνουν αποδεκτά από τόση Ασχήμια….

Ανοιξιάτικες συνέχειες ερωτικής ποίησης…..όταν ή μαγιάτικη νύχτα σκοντάφτει άυπνη στή νηφαλιότητα στιγμών ρουφηγμένης ερωτισμοπάθειας καί νόστου γιά παλφάζουσες συνευρέσεις,πού οί σταγόνες τού ιδρώτα τους,ειρωνεύονται τήν άνυδρη ανακυκλούμενη κανονικότητα τής ηλιθιότητας πού από τά αυτιά της ξεχειλίζει ή βαρύτητα τής ασυνάρτητης ratio…..

* Aπό τό FUCK OFF long poem, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s