Δήμητρα Κατιώνη, Δύο ποιήματα

επιτύμβια

αυτή η ελιά αγαπήθηκε πολύ
από ανθρώπους που δεν είχαν ησυχία

εδώ βρίσκεται μία λίμνη
λίμνη είναι επειδή δεν σκέφτηκε ποτέ

εδώ βρίσκεται ένα δέντρο
δέντρο σημαίνει «μόνο του»

για τα ποτάμια δεν υπάρχουν επιτύμβιες στήλες
η φρίκη τους είναι δική μου

επιθυμία καδραρισμένη αn’ τον ορίζοντα
μόλις κολύμπησα

αχνά υγρά σκοτεινά η
ακτή σε κοιτά
αλλά
τι θα σε κυματίζει
ναυαγέ
όταν εκπληρωθεί η υπόσχεση;

τόσο που κοιτούν τη θάλασσα
θα γαληνέψουν και την προκυμαία
οι ψαράδες της
σκέφτηκα
και σπαρτάρησα

***

τα χρώματα είναι

μπλε είναι
η θάλασσα
τα ματόχαντρα
η επιθυμία
το ξημέρωμα
κόκκινο είναι
το αίμα
η μητέρα
το κόκκινο χώμα όταν το λέει κοκκινόχωμα
το ξαναμμένο κίτρινο
μαύρο είναι
οι ψαράδες
οι πενθούντες
οι νεκροί
λευκό είναι
όχι το χαρτί
όχι

το μάτι
χρόνια θαυμάζοντας το μπλε
ξανοιγόταν ήδη μ’ εκείνο το καράβι
σε χρώμα που δε θα έβλεπα ποτέ

η εκθαμβωτική λευκότητα του χαρτιού
είναι προϊόν γραφής
είναι της νύχτας μου η λευκή στιγμή
όταν έξω
αστράφτει ποίημα

*Από τη συλλογή “Τρεις μέρες κι ένα τρίτο”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s