Antonio Porchia, από τις “Φωνές”

1. Ευρισκόμενος σε κάποιο μακρινό νεφέλωμα κάνω ό,τι κάνω, ώστε η
συμπαντική ισορροπία της οποίας είμαι μέρος να μη χάσει την ισορροπία της.

2. Όποιος έχει δει να αδειάζουν όλα, σχεδόν γνωρίζει από τι γεμίζουν όλα.

3. Πριν διατρέξω το δρόμο μου εγώ ήμουν ο δρόμος μου.

4. Τον πρώτο μου κόσμο τον βρήκα ολόκληρο στο λιγοστό ψωμί μου.

5. Ο πατέρας μου, φεύγοντας, δώρισε μισόν αιώνα στην παιδική μου ηλικία.

6. Τα μικροπραγματάκια είναι το αιώνιο, και το υπόλοιπο, όλο το υπόλοιπο, το
σύντομο, το πολύ σύντομο.

7. Χωρίς αυτή τη βλακώδη ματαιότητα που είναι το να επιδεικνυόμαστε και που
ανήκει σε όλους και σε όλα, δεν θα βλέπαμε τίποτα και δεν θα υπήρχε τίποτα.

8. Η αλήθεια έχει πολύ λίγους φίλους και οι πολύ λίγοι φίλοι που έχει είναι
αυτοκτόνοι.

9. Φέρσου μου όπως πρέπει να μου φερθείς, όχι όπως αξίζω να μου φέρονται.

10. Ο άνθρωπος δεν πάει σε κανένα μέρος. Όλα έρχονται στον άνθρωπο, όπως το
αύριο.

11. Όποιος με κρατάει από μια κλωστή δεν είναι δυνατός· δυνατή είναι η κλωστή.

12. Λίγη αγένεια ποτέ δεν με εγκαταλείπει. Και είναι αυτή που με προστατεύει.

13. Μου ανοίγεται μια πόρτα, μπαίνω και βρίσκομαι με εκατό πόρτες κλειστές.

14. Η φτώχια μου δεν είναι παντελής: λείπω εγώ.

15. Αν δεν σηκώνεις τα μάτια, θα πιστέψεις πως είσαι το πιο υψηλό σημείο.

16. Δεν βρήκα σαν ποιόν να είμαι , σε κανέναν. Και έμεινα, έτσι: όπως άλλος
κανένας.

17. Το κακό του να μην πιστεύεις είναι να πιστεύεις λιγάκι.

18. Ξέρω πως δεν έχεις τίποτα. Για αυτό στα ζητάω όλα. Για να τα έχεις όλα.

19. Έρχομαι από το πεθαίνω, όχι από το έχω γεννηθεί. Με το έχω γεννηθεί πάω.

20. Θεέ μου, σχεδόν δεν πίστεψα ποτέ σε σένα, αλλά πάντα σε αγάπησα.

21. Αν εγώ γινόμουνα σαν πέτρα ή σαν σύννεφο, οι σκέψεις μου, που είναι σαν
τον άνεμο, θα με εγκατέλειπαν.

22. Όποιος τα συγχωρεί όλα θα έπρεπε να συγχωρείται για όλα.

23. Με έκαναν εκατό χρονών κάποιες στιγμές που συναντήθηκαν μαζί μου, όχι
εκατό χρόνια.

24. Ζει με την ελπίδα να φτάσει να είναι μια ανάμνηση.

25. Σχεδόν δεν έχω αγγίξει τη λάσπη και είμαι από λάσπη.

26. Πιστεύω πως είναι τα κακά της ψυχής, η ψυχή. Γιατί η ψυχή που θεραπεύει τα
κακά της, πεθαίνει.

27. Ο άνθρωπος μιλάει για όλα και μιλάει για όλα λες και η γνώση όλων να
βρισκόταν όλη σε αυτόν.

28. Ένα υγιές πράγμα δεν εκπνέει.

29. Πολλά από όσα έχω πάψει να κάνω σε μένα, συνεχίζουν να γίνονται σε μένα,
μόνα τους.

30. Ναι, λαθεύουν, γιατί δεν ξέρουν. Κι αν ήξεραν…Τίποτα. Ούτε καν θα
λάθευαν.

*Από το βιβλίο “Αντόνιο Πορτσία, Φωνές”, σε μετάφραση Βασίλη Λαλιώτη και ηλεκτρονική έκδοση Ενδυμίων.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s