Βασίλης Βασιλειάδης, Ποιήματα

……….
Νά μέ βρεί ή νύχτα χωρίς νά έχω λιγοστέψει,νά μήν νυχτωθώ λιγοστεμένος.Γι αυτό ζώ έτσι όπως ζώ,μέ γέλιο καί έρωτα ανήσυχο…..

…………..
Στό χουζούρι τής απόλαυσης τού απογευματινού καφέ,μού συστήθηκε ή βιογραφία του μέ περηφάνεια σάν εξωκοινωνική,ακοινωνική,εξωσυστημική,αντισυστημική επαναστάτρια καί αγωνίστρια μέ παράσημα.Τόν άκουγα αφοσιωμένος στίς κινήσεις τών χειλιών του καί στίς γκριμάτσες τού προσώπου του καθώς μιλούσε.
Δέν μιλάς πολύ,μού είπε
Μού αρέσει νά ακούω τή γλώσσα πού χρησιμοποιείς,τίς λέξεις,πώς τίς ταιριάζεις μεταξύ τους γιά νά φτιάξεις τά νοήματα, απάντησα
Καί τί σημασία έχει ή γλώσσα.μιλάω απλά.Εγώ σού εξιστορώ τή ζωή μου,τόνισε μέ έμφαση “τή ζωή μου”
Η γλώσσα πού μιλάς μέ τόν τρόπο πού τήν μιλάς καί ταιριάζεις τίς λέξεις,μέ τά νοήματα πού είναι φορτισμένες οί λέξεις σου είναι ή ζωή σου.Καί ή ζωή σου μού ακούγεται καί εσωκοινωνική καί πολύ συστημική γιατί ή γλώσσα σου είναι ή δική τους γλώσσα,τών μηχανισμών τής συστημικής κοινωνικοποίησης σου.Οσο καί νά μού λές πώς είσαι αντισυστημικός,προοδευτικός καί ό,τι άλλο σέ βρίσκω πολύ κατεστημένο καί συστημικό.
Είσαι τρελός γιά δέσιμο,μού είπε νευριασμένος καί έφυγε.
Τό ξέρω μονολόγησα καί απόλαυσα τήν τελευταία γουλιά ανακατεμένη μέ τό ταμπάκο
πού στριφογύριζα στό στόμα….

………….
τόν έρωτα τόν ελκυστή
καί τίς στιγμές πού τά σινιάλα λικνίζονται μέ χάρη ελκυστική
λαχταράει ή καρδιά τού μυαλού,
τόν έρωτα
πού ακράτητος ό εγωκεντρισμός τής βιογραφίας
ισχαιμικός,κωφάλαλος καί θεότυφλος
παραχωρείται ανερμήνευτα στόν άλλον
ανήμερα τών οργασμικών ξεσχισμάτων τής καυλομαχίας
όταν ή ηδονή τρελλαμένη αθλείται σέ γλωσσοδρομίες ανάμεσα στούς μηρούς
χωρίς ν αφήσει τίποτε αδιακόρευτο,
τόν έρωτα
αυτή τήν οντογένεση πού μάς τσακίζει
αλλά 
αυτά τά ρουφηγμένα τσακίσματα τής παλιρροικής μας ερωτοπάθειας
είναι πού μάς κάνουν
αθάνατους
όμορφους 
καί εύχυμους.

………………
Παραλόγιασμένοι από τίς ευκαμψίες καί τίς συστημολειχίες βυζαίνουν όπου βρούν κι όπου σταθούν υποσχέσεις αναρριχήσεων πού μοιράζουν οί λαθρέμποροι ζωής καί ιδεολογιών, νοθευμένες ώς τό κόκκαλο σκιές πολιτών, λιγώνονται ξανά καί ξανά προσωπικούς παράδεισους οί παρακεντέδες,ξεχνώντας μέ αναίδεια  κάθε φορά πού τζογάρουν στό όνειρο τού ατομικισμού τους, τί σημαίνει τό μέγα προνόμιο νά είσαι προληπτικά πολίτης ενεργός κι όχι διαδηλωτής καί εναντιωμένος μετά τή προσωπική χασούρα,σάν νά μήν ήξεραν πώς ή τράπουλα ήταν σημαδεμένη  …….

*Προδημοσιεύσεις από τό FUCK OFF long poem, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s