Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Έξοδος

Ερχόμαστε
απ’ τις θηλές τ’ ουρανού
κι απ’ της τελείας την πιο απόμακρη άκρη

με τη μορφή που κανείς δε φαντάζεται
άοπλοι
δίχως σημαίες και τύμπανα

θαμπά φεγγάρια
και σκοτάδια βαθιά μας ενώνουν
και παρελθόντες στίχοι και ψαλμοί
κι ενθύμια οραμάτων και θαυμάτων
που γλίτωσαν απ’ την κατάρα.

Μαζί μεγαλώνουμε
περπατάμε μαζί

ακούραστα μάτια ξοπίσω μας
και λόγια που δε λέγονται
που μένουν κι επιμένουν
χτυπιούνται και λαβώνονται
πεθαίνουν και γεννιούνται.

Ερχόμαστε
σηκώνοντας ψηλά τους μάρτυρες
και τους εκτελεσμένους

όταν ξύπνιοι όλοι κοιμούνται κι ονειρεύονται
και παραμιλούν στο ψεύτικο φως.

Ερχόμαστε
μας περιμένουν νεύματα
πουλιά τρελά για να μας πάρουν στο κοπάδι τους

ερχόμαστε και γυρισμό δεν έχουμε

ξανά να ποντάρουμε
ξανά και ξανά
στο παιχνίδι
που δεν παίχτηκε ακόμα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s