Μαρία Ξενουδάκη, Δύο ποιήματα

Artwork: William Blake

Όταν βρίσκομαι με συντροφιά
νιώθω συντριμμένος
μόνος νιώθω συγκινημένος
κι η μάνα πέθανε,
πριν ακόμα γεννηθεί
τα κουρασμένα μάτια της
τεράστιο μότο
στην τσακισμένη μου καρδιά

***

Τα σκιάχτρα αναστημένα βαμπίρ
από ξεκοιλιασμένες φωλιές
τρυφερών πουλιών
βοηθούν την αναπαραγωγή των χτηνανθρώπων.
Τα πολικά βουνά
χάσανε το λαμπερό τους σχήμα,
γίνανε μια σκοτεινή τσιμεντένια μάζα.
Τις πλαστικές σάρκες τους,
τις πλαδαρές τους σκέψεις
εσύ τις προσπερνάς,
το βουητό της δυσοσμίας τους σε ακινητοποιεί,
σου αφαιρεί τους όγκους της χαράς.
Και κει στο επίκεντρο του γαληνεμένου λουλουδιού
που σε κοιτάζει μ’ απορία
χαράζεις έναν κατάμαυρο σταυρό.

*Από τη συλλογή “Αλτρουίτα”, Εκδόσεις Γκοβόστη, 1991.

Advertisements

One response to “Μαρία Ξενουδάκη, Δύο ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s