Θανάσης Γεωργιάδης, Ποιήματα

ΜΥΚΗΝΕΣ

Μα ποιος μες στου καιρού τ’ αλλάγματα
έκοψε έφερε στοίβαξε τόσ’ αγκωνάρια
πριν από την Περσεία, το Μέγαρο;

Ακούω τη σιωπή με παλλόμενες φλέβες·
το ανερμήνευτο πυρπολημένου τόπου
και το καρφί αναπόφευκτο του ήλιου

Μυκήνες 20. 7.1968

***

Βράδυ, θα φύγει η κρυφή
μνήμη θα φύγει η φανερή θα μείνει
τα σκοτεινά αναμοχλεύοντας
πάθη του παρελθόντος
ό,τι σαν πρώτ’ ακινητούσε υπάρχοντας

η σκοτεινιά δεν έχει συγγενείς

Ακτή Ντένια, 18 Ιουνίου 1968

***

ΕΠΑΝΟΔΟΣ

Γαλάζιο νερό στις κορυφές των εσβεσμένων
ηφαιστείων,
άνθιζε η λάβα παγωμένη χαμηλότερα σε σχήματα
πολλά
και της φωτιάς τα πλάσματα καθένα με τα μυστικά του
–άλλαζε χρώμα συνεχώς το βάρος του βασάλτη

Ισλανδία, 1η Σεπτεμβρίου του 1969

***

MAΪΑΜΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ

Ίχνη υποδημάτων στην άμμο εδώ
ενός πλανόδιου εμποράκου το χεράμαξο εκεί
πλατιές χειρονομίες κάποιων κυρίων παραπέρα
και πράγματ’ άλλα αυτού του κόσμου
πάντοτε στον ίδιο τόπο, ολοτρόγυρα

Έτσι συμβαίνει και κάτι μεγαλώνει μέσα μου
στα ξαφνικά
κάτι δεν εξηγείται με τα άραγε και με τα ίσως
Προχωρώντας, χάνομαι ολοένα βρίσκομαι αλλού
σε κάποιαν έρημο
που δεν είναι δική μου

Νορθ Μαϊάμι, 1η Οκτωβρίου του 1968

***

Ήχοι της πέτρας και βουή των λίγων φύλλων
θρόισμα
κάτι στεκούμενο που μες στον ήχο του τελειώνει

Σάντα Φε, 15 Οκτωβρίου του 1968

*Από τη συλλογή “το ημερολόγιο ενός ουρανοδρόμου”, Εκδόσεις δήγμα, Άνοιξη 2014.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s