Στέλιος Ροΐδης, Δύο ποιήματα

ΑΛΗΘΕΙΑ

Είμαστε
το
ψέμα
μας
η υπόλοιπη αλήθεια, κοιτάζει
να
της ξεφύγει, από μας
Το τυφλό μάτι του πιανίστα πονηρά μισανοίγει
ο αριθμός του κοντσέρτου,
Λέγεται μια φορά στη αρχή και μια φορά στο τέλος
ο παλιός μαέστρος δεν συγκινείται
σε κανένα μέρος,
ξέρει απέξω οποιοδήποτε κοινό,
επιτέλους ζει
για
τον ρυθμό

κανένας πιανίστας τον πιανίστα αυτόν δεν ξέρει,
κάθεται,
και σηκώνεται μακρινός,

η Αλίκη για να δει, κάνει ακριβώς, το ίδιο.

***

ΒΙΤΡΟ

Ενστικτο επιβίωσης
κάλεσμα εικόνων
τα ορυχεία ταό στο δρόμο
αόρατο χιόνι
γιατί το κάνεις αυτό που σε έκανε
έφυγε
όλη η ομορφιά είναι μέσα στα κυτταρά μας
άφωνο μεγαλείο
η ίσως τίποτα που να καταλαβαίνεις τόσο καλά
ο χρόνος μέσα από το ορυχείο
φωτοκύτταρο της ζωής
η μακρινά λάθη
που ξέρουν την ουσία.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s