Νίκος Βαρδάκας, Ψυχοσκόπιο

Κλαίγοντας σου μιλάω γλυκά, σε κρατάω απαλά.
Ανοίγοντας το ψυχοσκόπιο, αντικρίζω μέσα σου
την νύχτα και την μέρα. Γελώντας σε φιλάω στα χείλια
όπως δύο παιδιά που πρώτη φορά ζούνε τον έρωτα και
μου λες σιγανά σ’αγαπώ . Πώς να πω αλλιώς πώς σε θέλω!
Ανοίγοντας το ψυχοσκόπιο, είσαι στο δάσος κρυμμένη
φωνάζοντας «Έλα! Εδώ είμαι.»
Βρέχει, ίσως κρυώσεις μα λες δυνατά πώς είναι ωραία.
Ανατέλλει ο ήλιος, και μόνη χορεύεις με τα χέρια με
θέλεις κοντά. Το φόρεμά σου έχει αστέρια. Απ’ τον ουρανό
τα πήρες γιατί είναι ωραία. Το ψυχοσκόπιο κλείνει με
αγάπη και μίσος, αδέλφια μικρά για το τέλος χαρίζει στην
δική μου καρδιά.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s