Ελένη Βακαλό (1921-2001), Μαινάδες

Μ’ έναν πυρσό στο δάσος σε γύρεψα
Νύχτα
Την αγάπη λυτή στον αέρα
Να γυρνά τα μαλλιά μου
Απόλλωνα
Το νύχτιο κορμί σου
Τ’ άσπρο σου φως
Να το θρίψω στη φούχτα μου
Σβόλο χώμα
Να το κάνω δικό μου
Σαν τα φίδια που δένουν
Τη μέση μου
Των αλόγων το κάλπασμα
Τον ιδρώ του λαιμού μου
Απόλλωνα
Την υγρή γη την πάτησε
Η φτέρνα μου
Πνιγερή η μυρωδιά της
Που ανεβαίνει στα σπλάχνα μου
Των κλαδιών τ’ αγκαλιάσματα
Και στο στόμα μου η ανάσα
Κέρνα
Ως το τέλος του πόθου μου
Ως το τέλος του δάσους

Ήλιε μου
Φως πρωινό
Ξανθέ
Σε γύρεψα χτες τη νύχτα
Βάφτηκ’ αίμα ο δρόμος μου
Και απόκανα
Νικητή
Δε σε βρήκα

*Αναδημοσίευση από το Στίγμα Λόγου στο http://stigmalogou.blogspot.com

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s