Τίποτε ποιητικόν

ένα έτσι

Ήταν ασήμαντη η ώρα της κρίσεως.
Γυμνά κορμιά, ατάραχα, συνέχιζαν τον πλου τους.
Μόνο το φόντο, στους άπειρους χρωματισμούς του
ίσως λιγάκι να σκυθρώπιασε
με κείνη την ενστικτώδη του όραση.
Γυμνά κορμιά, χωρίς επίγνωση
της σήμανσης των ατελών τους χαρακτηριστικών
ή των κυοφόρων τους πληγμάτων.
Και τ’ άκριτο φως και το θαλερό σκοτάδι
επέτειναν, αθελά τους, την πικρία.

View original post

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s