Αντιγόνη Βουτσινά, Δύο ποιήματα

Λείπω
Λείπεις
Λύπη

Οικόσιτο ρήμα.
Το είχε δέσει η μάνα
μ’ ένα λουρί από το πόδι μου
για να μου κάνει συντροφιά όταν εκείνη
λύπη.
Ξέρω καλά τους χρόνους του και τις συνήθειές του.
Καμιά φορά,
στο τρίτο πρόσωπο βγάζει τη μάσκα
και απλώνεται
με ήττα.

(Εκτός κι αν κάτι
δεν έμαθα καλά.
Από παιδί.)

***

Περιεχόμενα

Εξόριστες μέλισσες
Ωραίες βλέψεις
Ο κήπος με τα λάθη
Τρι(α)μελής οικογένεια
Παρεξήγηση
Η επιλόχειος θλίψη της σελίδας
Γυναίκα μονόκλινη
Ανατροφή
Ο μόνος
Κακή μόνωση
Πλάγια όραση
Η αλκοολική μοδίστρα του ουρανού
Ύστερη
Μετωπική με ωροδείκτες
Προοπτική
Ο κηπουρός
Το μνήμα
Το δάχτυλο στο ταβάνι
Οι αριθμοί
Μετρητής παραλίας
Ανορθόγραφη προσμονή
Παιδί μαθαίνει το θήτα
Η βοή
Κατασκευαστής χεριών Ι
Κατασκευαστής χεριών ΙΙ
Χειροποίητη μητρότητα
Η παιδική μου ηλικία δεν συνταγογραφείται
Όταν κατεβαίνει το κάδρο
Ο θάνατος του ποιητή
Μοναχοπαίδι
Άλλοθι
Το συρτάρι·
Παλέτα συναισθήματος
Συμβασιούχος ποιητής
Προειδοποιητικό σημείωμα
Μάνα

Ραμμένη εντός

*Από τη συλλογή “Το λάθος Ποίημα”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s