Οράσιο Καστίγιο, Δύο ποιήματα


Ο Αντριαν Μάρβελ στην ντροπαλή τον αγαπημένη

Αν είχαμε αρκετό χρόνο, θα καθόμασταν, εσύ
Όπου κατοικείς δίπλα στον ποταμό του Παραδείσου,
Κι εγώ στις όχθες του Γάγγη όπου πλένω
Τις πληγές μου, να περιμένω τη μέρα της Κρίσεως.
Διότι εκείνος που αγαπάει πριν ακόμα κι απ’ τον Κατακλυσμό
Μπορεί να απορριφθεί ως τον Προσηλυτισμό των Εβραίων,
Καθώς μιλάμε τριάντα χρόνια για τη Φύση των Αγγέλων,
Πενήντα αιώνες για την Αρετή και την Τιμή,
Εκατό χιλιετίες για την Ευκαιρία και άλλες μάσκες
της Επιθυμίας και του Πάθους.
Αλλα πάντοτε ακούω να τσιρίζει πίσω από τις πλάτες μου
Το Κάρο του Χρόνου και βλέπω πιο πέρα από μας
Ερήμους Απέραντης Αιωνιότητας, την Πατρίδα του Σκουληκιού που,
Πιο ευτυχές από μένα, όχι τόσο πιστό ίσως, θα ξεσκεπάσει
Τη Φίνα Μεμβράνη που χωρίζει τον Ουρανό από τη Γη.
Τι θα πει τότε, εκεί ψηλά, η Ψυχή σου,
Βλέποντας παρόμοιο θέαμα; Θα σκεφτεί
Ό,τι απομενει ακόμα η Ανάσταση; Θα κατανοήσει
Την Εχθρό της Σαρκός που δεν υπάρχει αν δεν μπορεί να δώσει ευχαρίστηση;
Φυλάξου, αν θέλεις, για τη Σκόνη, για τους Γάμους του Τίποτα.
Ο Τάφος είναι ένα μέρος στενό και ιδιωτικό
Αλλά, πιστεύω, κανείς εκεί δεν αγκαλιάζεται.

***

Επίγραμμα

Εγώ, ο Ευστάθιος, ποιητής μιας επαρχιακής πόλης,
γεννήθηκα, έζησα και πέθανα όπως όλοι οι άνθρωποι,
καθώς έχει γραφτεί σε αυτό το μνημείο
δίπλα στο οποίο έχεις σταματήσει για να ουρήσεις.
Αν ξέρεις να διαβάζεις, διάβασε, αλλά μην περιμένεις τίποτα ασυνήθιστο,
διότι απέρριψα τη μοίρα των σπουδαίων, όχι τόσο
από έλλειψη θάρρους ή περιπετειώδους πνεύματος
αλλά από μια έμφυτη ροπή προς τη μαλθακότητα
κι εκείνο τον αρρωστημένο σκεπτικισμό, χαρακτηριστικό του γνωστικού.
Διότι υπήρξα γνωστικός, κι αν κάτι έμαθα -περισσότερο από τη ζωή
παρά απ’ τα βιβλία- ήταν να φοβάμαι
τα απρόοπτα και να αποφεύγω, όσο είναι δυνατόν,
το κακό που παραμονεύει τον φιλόδοξο.
Υπέμεινα όλα όσα είναι δυνατό να υπομείνει κανείς,
κομπορρημοσύνες από το στόμα και τη δύναμη των γεγονότων,
την αιώνια ανακύκλωση αιτίων και αποτελεσμάτων,
οδυνηρή για ένα χαρακτήρα ως ένα σημείο μικρόψυχο.
Απλός ανάμεσα στους απλούς, κυνικός ανάμεσα στους κυνικούς
σεβάστηκα την επισφαλή ανθρώπινη φύση,
γνωρίζοντας ότι μόνο μπορεί να θεωρηθεί όλβιος
εκείνος που μπορεί να αποδιώχνει μέρα με τη μέρα τη δυστυχία.
Μοναχά με επαινώ επειδή έγραψα μερικούς στίχους,
για τους οποίους μου αφιέρωσαν οι συμπολίτες μου
αυτό το παράμερο μνημείο, κοντά σε μια σπηλιά,
όπου νέα παιδιά έρχονται για να αγαπηθούν στα κρυφά
και πού και πού ξεκολλάνε και κανένα γράμμα απ’ το όνομά μου.
Είμαι ο Ευστάθιος, ποιητής μιας επαρχιακής πόλης:
γεννήθηκα, έζησα και πέθανα όπως όλοι οι άνθρωποι.

*Από το βιβλίο “Οι γάτοι της Ακρόπολης και άλλα ποιήματα”, Εκδόσεις των Συναδέλφων, Αθήνα, Β’ έκδοση 2012.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s