Χαρά Παπαδοπούλου, Δύο ποιήματα

Κάθε μέρα

Τακτοποιούσε συχνά.
Κάθε μέρα
με τον ίδιο τρόπο
την ίδια ώρα.

Έπλενε το πρωί τα πιάτα.
Έψηνε τον καφέ της.
Έστρωνε το ρεβάτι της.
Καθόταν στο γραφείο της.

Τα πράγματα, έλεγε, τα πράγματα
να μη χάσουμε τα πράγματα.
Τις λέξεις, να μη χάσουμε τις λέξεις.
Μην ξεχαστούμε στον καιρό.

Δεν ξέρω, έλεγε, οι άνθρωποι,
να μη χάσουμε τους ανθρώπους.
Τη ζωή μας να μη χάσουμε.
Τη χάσαμε*

Ο πόνος, έλεγε, ο πόνος
ο πόνος σφυρηλατεί την αγάη.
να μη χάσουμε την αγάπη.
Τη χάσαμε*

* Πόσο σας παρακαλεί,
να ξέρατε, η ποιήτρια.
Βάλτε ένα δεν.
Εκείνη τώρα δεν μπορεί.
Θέλει, μα δεν μπορεί.
Ίσως αργότερα.

***

Η νέα Πυθία

Μια μέρα
τα γυαλιστερά κοστούμια θα γίνουν κρεμάμενα ράκη
τα ψηλά τακούνια θα σπάσουν σε κομμάτια
οι ρήτορες θα πάψουν να ανακατεύονται στη σκέψη μας.

Μια μέρα
θα σε κοιτάω στα μάτια και θα σε βλέπω
κι ο γείτονας θα με σηκώνει όταν πέφτω.

Μια μέρα μασώντας τα φύλλα της δάφνης που μου χάρισες
θα κάνω εμετό τις ωραίες μου προσδοκίες
και θα αναληφθώ ήσυχα στην ολοκαίνουργια ελευθερία μου…

*Από το βιβλίο “Ένα γυμνό κρεμμύδι”, εκδοσεις των άλλων, Απρίλης 2016.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s