Γιώργος Γιαννόπουλος, Η τρυφερότητα του σημαίνοντος

Τις νύχτες ανοίγω την πόρτα
και μπαίνω στο σπίτι
δεν ξέρω πια
από πού το χέρι σου
μου έδινες
δεν ξέρω πια
πού να σε συναντήσω

Κι όμως τον χώρο όλο γνωρίζω
κι αυτή την εκκωφαντική του σιωπή
έτσι τουλάχιστον νόμιζα
είχα αφουγκραστεί τους ήχους
και τα βλέμματα όλα διάβασα
και τη γραφή του αίματος στις φλέβες
είχα μαντέψει όλες τις σκιές
και τα κορμιά μας γυμνά
στο πάτωμα ξάπλωνα

Πώς να σου πώ τώρα πια
ότι όλα ίδια είναι
θέλω να πω
ο ίδιος πόθος
κι η λαχτάρα ίδια
πώς φυλακίζεται ο άνθρωπος
στα ίδια του τα λόγια

Θέλω τώρα να σου πω
στη μέση της νύχτας στάθηκα
και την έκοψα στα δυό

βρήκα τα χέρια σου
βρήκα το κορμί σου
βρήκα τα μάτια σου
κι αυτή τη μυρουδιά
που πάντα χάνω

*Από τη συλλογή “Λόγια θανάτου και αγάπης”, εκδόσεις Ένεκεν, Θεσσαλονίκη 2015. Το σχέδιο της ανάρτησης είναι της Βίλλης Γούσιου και περιέχεται στο βιβλίο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s