Θοδωρής Σαρηγκιόλης, Δύο ποιήματα

ΦΥΛΛΑ ΧΑΛΚΟΥ

Πλέουμε σε καθαρό νερό,
γύρω μας φύλλα χαλκού απειλούν με πτώση,
φύλλα φθινοπώρου που αιμορραγούν
και θέλουν να καρπίσουν.
Ρυτίδες στο νερό το πέρασμά μας·
πού θα μας πάει η ροή,
σε ποια θάλασσα θα καταλήξει το ποτάμι;
Ο άνεμος σηκώνει τα φύλλα, τα στροβιλίζει,
καταστρέφει την ομορφιά του τυχαίου.
Η νύχτα θα φέρει άλλες εκδοχές
να ψιθυρίσουν τα μυστικά του επερχόμενου χειμώνα.
Ίχνη στο χιόνι βαθιά, αποτυπώματα,
στοιχεία και τεκμήρια μιας παγωμένης ιστορίας
δεν αρκούν για την απόδειξη του τετελεσμένου.

***

ΜΝΗΜΗ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗΣ

Να με θυμάσαι όπως με άφησες,
με τα μαλλιά μου να χορεύουν στον αέρα
τα μάτια μου υγρά και σκοτεινά
στο ρίγος της θάλασσας χαμένα.
Να μη λησμονήσεις τον κοινό μας τόπο,
τις πηγές που μας ξεδιψούσαν
και πότιζαν τις ρίζες του χρόνου.
Ήταν κρύο το πρωί της αναχώρησης,
τα τζάμια χνοτισμένα, το πλοίο ανυπόμονο,
στο φουλ οι μηχανές.
Στήλη άλατος εσύ να ξεπαγιάζεις
σαν τη μνήμη που γυμνώθηκε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s