Λουκάς Αξελός, Πέντε ποιήματα

ΓΡΑΦΟΥΜΕ

ΓΡΑΦΟΥΜΕ όταν έρχεται η νύχτα.
Τις ώρες της λευκής μοναξιάς,
όταν μια λέξη ανώνυμη
τονίζει την σιωπή της.

Γράφουμε όταν ο εκηβόλος στοχεύει
τις μεγάλες διακηρύξεις στον έρωτα
ή τους λίγους γυμνούς μας στίχους.

Ειδ’ άλλως σωπαίνουμε.

Αθήνα, Ιανουάριος 1981

***

ΦΥΣΙΣ ΝΕΚΡΑ

ΠΑΡΑΞΕΝΟ στ’ αλήθεια
να μην μπορώ να γράψω έτσι απλά.
πώς γέμισε το στόμα μας
πέτρες αιχμηρές
και μιλάμε αδιάφορα νεκρές γλώσσες;

Μή και υπέρ μοίραν δόμον Άϊδος εισαφίκηαι;

Ξερός φυσάει ο αέρας
στα στενά της λιπόθυμης πόλης.

Αθήνα, Απρίλιος 1982

***

ΣΤΑΘΗΚΑ ΔΙΠΛΑ

ΕΤΣΙ είπα
και στάθηκα δίπλα
στις απατηλές μεταστροφές της θάλασσας,
μέσα στην φθινοπωρινή θλίψη του Οκτώβρη,
να κοιτάζω
τα καράβια που μπαινοβγαίναν στο λιμάνι
και ν’ αφουγκράζομαι
το βουβό κλάμα
του αποχαιρετισμού.

Θεσσαλονίκη, Οκτωβριος 1969

***

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

ΚΑΘΕ προσγείωση εγκυμονεί μια θλίψη.
Η Ιθάκη ανέχεται απλώς
αυτούς που φτάνουν ένα θλιβερό απόγευμα,
αποκαμωμένοι,
με μόνες τους αποσκευές
μιαν ασήκωτη βαλίτσα
από μνήμες και λείψανα
προσεκτικά σφραγισμένα με την ημερομηνία
της τελευταίας αναχωρήσεως.

Αθήνα, Μάρτιος 1983

***

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 1983

Η ΣΕΛΙΔΑ αυτή έχει ξαναδιαβαστεί.
Την μουσική αυτή την ξανακούσαμε.
Νέοι λόγοι, παλιά επιχειρήματα.
Νέα εμβατήρια, παλιές οι μουσικές.

Πίνω και χάνομαι.

Παράξενο αυτό, μα το έχω ξαναδεί.
Παράξνεο πολύ, μα το έχω ξανακούσει.

Πόλη, Ιούλιος 1983.

*Από τη συλλογή “Ταξίδι στη νύχτα”, εκδόσεις Στοχαστής, χειμώνας 2013-2014.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s