Σπύρος Δόικας, Λόγια Τυχάρπαστα, Αποσπασματικά, Για Να Ειπωθεί Το Ανείπωτο

1
Αν και μου έρχεται αυθόρμητα να σ’ το πω
Αν σου πω «σ’ αγαπώ» θα σου πω ψέματα
Γιατί η αγάπη μου είναι πολύ πιο βαθιά
Από μια πρόσκαιρη ατομικότητα
Από ένα συνονθύλευμα επιθυμιών,
συναισθημάτων και αναγκών.
Αυτή η αγάπη πηγάζει από την ίδια ενέργεια
Που κάνει το ρόδο ν’ ανθίζει
Και το γιασεμί να μοσχοβολάει περήφανα
Τις γαλήνιες του θέρους νύχτες
Κι όμως, παρόλ’ αυτά, είναι όσο το δυνατόν
Και περισσότερο από όσο ποτέ
Ένα καράβι, που αρμενίζει στο τώρα
Ένα καράβι που δεν σάλπαρε από πουθενά
Και δεν έχει κανέναν προορισμό
Πέρα από το άγγιγμα αυτού εδώ του κύματος
Με την καρίνα του.

2.
Γιατί δεν είμαι «εγώ» που αγαπώ «εσένα»
Ούτε φυσικά είσαι «εσύ» που αγαπάς «εμένα»
Ή που εισπράττεις την αγάπη «μου»
Ή που εισπράττω τη δική «σου»:
Είναι η ενέργεια της αγάπης
Η οποία όμορφα περνά
Από εμένα κι από εσένα
Χωρίς να ανήκει σε κανέναν
Χωρίς κανείς να μπορεί
Να την κάνει δικιά του
Ή –καθ’ οιονδήποτε τρόπο–
να την ιδιοποιηθεί
Είναι μια ενέργεια καθαρή και ελεύθερη
Που δεν γνωρίζει παρελθόν ή μέλλον
Και δεν κάνει σχέδια, ούτε συγκρίσεις
Ούτε μπορεί να σε απογοητεύσει
Καθώς ουδέποτε είχε στόχο να σε γοητεύσει:
Κάθε στιγμή της είναι απόλυτη
Πληρότητα και τελειότητα
Σ’ ένα αέναο παρόν.

3.
Δεν είναι μια αγάπη που διαψεύδεται
Ή που μπορεί να πληγωθεί
Δεν είναι καν μια αγάπη
Που μπορεί να ευοδωθεί
Γιατί υπάρχει μόνο στο τώρα,
στο τώρα και στο τώρα.
Και φυσικά δεν είναι μια αγάπη
Που θα έχει τέλος
Γιατί είναι μια αγάπη
Που δεν είχε ποτέ αρχή.

4.
Και μη νομίζεις
Δεν είναι μια ρομαντική αγάπη
Γιατί ο ρομαντισμός ξεπηδάει
Από έννοιες του νου και του χρόνου:
Είναι μια αγάπη που εκτυλίσσεται
Πέρα κι έξω από τον χρόνο.
Δεν είναι αιώνια, γιατί είναι
Κάτι παραπάνω από αιώνια:
Είναι άχρονη από γεννησιμιού της.
Η «αιωνιότητα» και το «πάντα»
Είναι ρομαντικές ψευδαισθήσεις
Που ως τροφή έχουν έναν καλά ορισμένο
Γραμμικό χρόνο:
Σίγουρα μια άχρονη στιγμή Παρουσίας
Αξίζει όσο χίλιες νοητές αιωνιότητες.

5.
Τόσα λόγια λοιπόν, για να ειπωθεί,
Το ανείπωτο, κλείσε τα μάτια και φαντάσου
Απλά, ένα άγγιγμα στην ψυχή.

6.
Σ’ το ξαναείπα
Αυτή η αγάπη δεν είναι ρομαντική
Δεν επιζητά τη διαιώνιση του είδους
Ούτε καν την ηδονική κορύφωση
Η κορύφωση έχει χάσει πλέον κάθε νόημα:
Όταν ήδη πετάς ψηλά στα σύννεφα
Και μόλις μετά βίας διακρίνεις
Από κάτω την κορυφή
Αν μου μιλούσες για κορύφωση
Θα ήταν σαν να μου μιλούσες
για καταβύθιση.

7.
Όσο κι αν θέλω να σου πω «σ’ αγαπώ»
Αυτή η αγάπη δεν είναι προσωπική
Γιατί αν ήταν προσωπική
Θα κατέστρεφε διά μιας το αρραγές
Και το άχρονο, μέσα σου και μέσα μου
Θα ήταν μια ιεροσυλία στον βωμό
Ενός άνθους, αμάραντου.

8.
Η δική «μας» αγάπη δεν είναι ρομαντική
Δεν έχει μέλλον, καθώς δεν είχε ποτέ παρελθόν
Δεν έχει παρελθόν, καθώς δεν θα έχει ποτέ μέλλον
Ο ρομαντισμός είναι γεμάτος σχέδια
Που εκτυλίσσονται στο μέλλον, και ακουμπούν
Σε εξιδανικευμένες στιγμές του παρελθόντος.

9.
Τίποτε από όλα αυτά μην το πάρεις σοβαρά
Ούτε καν αστεία: δεν είναι παρά λόγια τυχάρπαστα
Λόγια τυχαία, λόγια που δεν μου ανήκουν,
παρμένα από το πουθενά, για να ειπωθεί το ανείπωτο.

*Από εδώ: BIBLIOTHEQUE 4-9-2017
**Artworks: Louis Treserras

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s