Κωνσταντίνος Γαλάνης, Τρία ποιήματα

Έκλειψη

Μαχαιρώνεις τ’ αστέρια
Καθώς αιμορραγούν,
οι ευχές ξεψυχούν
Δεν αλλάζει τίποτα.

Μόνο τα όνειρα
όσων πετούν κηλίδες
στο συντριβάνι τ’ ουρανού.

***

Καμβάς

Σταγόνες μουσκεύουν το κορμί,
μα την καρδιά βαραίνουν.

Αδιάβροχοι διαβάτες σ’ αδιέξοδα
κι εσύ αποπροσανατολίζεσαι
στου λαβύρινθου το χρώμα.
-Μα πού είναι ο Μινώταυρος;

Προσδοκάς να βρέξει κι άλλο.

Έστω τα σαλιγκάρια να πουν μια καλησπέρα.

***

Αυλαία

Δεν ξημέρωσε.

Άγγελοι τιμώρησαν τ’ άστρα στο ένα πόδι.

Μια καληνύχτα ασελγεί σε όνειρα λαθρεπιβάτες.
Οι λέξεις απέχουν απ’ τις προτάσεις της ζωής.

Οι συλλαβές βαδίζουν στο κενό,
κρατώντας με το χέρι έναν κόκκο άμμου.

Τα κάστρα έπεσαν, γιατί δεν χτίστηκαν ποτέ.

*Από τη συλλογή «Καρτ ποστάλ», εκδ. Εκάτη. Εμείς τα πήραμε από εδώ: http://fractalart.gr/carte-postale/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s