Γεωργία Τρούλη, Δύο ποιήματα

Κάναμε αναπνοές
Βουτιά στο νερό
Κατακόρυφα
Έχει διάρκεια η άπνοια
Είναι ύπουλη
Νομίζεις πως μπορείς ν’ αντέξεις
Τα πάντα
Αναερόβια αγάπη
Σε δίσεκτο κυματισμό
Όλα βυθός από κάτω
Κι όταν βγεις στο χείλος
Του νερού
Θα ξεχάσεις
Και θα θες να κολυμπήσεις
Ανάσκελα
Να βλέπεις ήλιο
Να καίγεσαι
Και μ’ άλλο τρόπο
Και πάλι ν’ ακούς τον απόηχο
Μιας βραχύβιας αγάπης
Ένα αμφίβιο κάλεσμα
Μια στη στεριά ν’ ανοιγοκλείνεις
Το στόμα, να λες-
Μια στο βυθό
Ν’ ανοιγοκλείνεις τη μύτη
Να ξεβράζονται εικόνες
Όπως σαπίζουν οι μπουρμπουλήθρες
Και να χεις τεράστια μάτια
Σαν ψάρι
Τα κοάσματα να μακραίνουν
Σαν φύκια
Χωρίς αντίλαλο
Κανείς δεν ακούει
Την παύση
Βόστρυχοι λες οι δεσμοί
Λέξεων
Καθόλου δεν κατάλαβες πως
Είσαι
Ενυδρείο
Κι όχι σε θάλασσα;

***

ΣΩΘΗΚΑΜΕ;

Δεν τελείωσε ακόμη η χαρά για το τώρα που φτιάχνω
Ούτε η ζάχαρη από τον καφέ σώθηκε ακόμη
Ούτε μου τελείωσε η ποίηση που τόσο φοβόμουνα
Ούτε καν το βιβλίο που διαβάζει το κομοδίνο τα βράδια
Δεν τελείωσε και η δική σου εποχή που ναι πάντα
τόσο φθινόπωρο
Ούτε εσύ σώθηκες ακόμα,
Ούτε εγώ σώθηκα από σένα, αν και προσπάθησα
Άκουγα ένα παλιό τραγούδι που κόμπιασε
σε ένα σημείο κι έλεγε
«Δύσκολα τελειώνω με ότι αγαπώ»
Και δεν πειράζει που δεν με φωνάζουνε Λίνα

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s