Δημήτρης Γ. Κανελλόπουλος, Τρία ποιήματα

ΑΣΜΑ ΠΡΕΠΟΝ

Μιλάτε τώρα
για το αθώο αίμα, που ωστόσο,
όταν έπρεπε,
δεν του δώσατε μεγάλη σημασία
και το ξοδέψατε σαν γνήσιοι χουβαρντάδες.

Θέλατε ήρωες να έχετε στην καβάντζα
τροφή για τη συνέχεια του μίσους,
δεν καταλάβατε πως
για όλους μας ανοίγεται
ο ίδιος τάφος.

Τα λέω αυτά
και με πλακώνει μια λύπη
γιατί σεις δεν αφήνετε το μαχαίρι
σε ησυχία.

“Δεν με νογάτε όπου σας ομιλώ”
και το γνωρίζω. Κανέναν δεν νογάτε εξόν
από εκείνον που χαϊδεύει
τ’ αυτιά σας με λόγια, που θέλετε ν’ ακούσετε.

Εγώ δεν ήμουνα γι’ αυτά
“πήγα μακρύτερα από την παντοχή μου”,
είπα άλλους λόγους,
όπου έφεραν τρομάρα
και με κόψατε
από τότε,
μαρτύρησα της μάνας μου το γάλα
κράτησα όμως με επιμονή
αυτό το μετερίζι.

***

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΩ ΠΙΑ

Και τι να την κάνω τώρα την “αγάπη” σας
που μ’ έπνιξε και δεν με άφησε
μιαν ανάσα να πάρω στη ζωή;
τα μεγάλα λόγια, οπού ομολογείτε
καθώς με της ζωής σας τα καθέκαστα
θέλετε να μπολιάσετε τις γενιές
που έρχονται.

Όχι! Δεν θέλω να σας ακούω πια.
Δεν σας πιστεύω!
Γιατί εγώ
ποτές δεν ήθελα,
να ενοχλώ την ησυχία σας.
Πάσχιζα να ΄βρω μιαν αγκαλιά συντροφική,
ένα λιμάνι. Μαζί σας, για τον ίδιο τον Σκοπό
τις νύχτες να βγαίνω στο καρτέρι.

Σεις είπατε στα σιγανά πως
“αγγελιαφόρος της Αρχής” θα γίνω.
Ύστερα όμως,
δεν με δώσατε τις λέξεις
και σαν τυφλός επήγαινα
όταν εσείς ζητούσατε δηλώσεις
για την Υπόθεση.

Έτσι,
αφού δεν με εμπιστευθήκατε τις λέξεις
τι αγγελιαφόρος θάλατε να γίνω;

***

ΜΑΥΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΝΙ

Δεν δέχεται το γέλιο αυτός ο ουρανός
και απαντά με μαύρο χιόνι.

Οι φλαμουριές, στην αλέα παγωμένες
και οι λέξεις τρέμοντας μέσα στη νοτισμένη ανάσα σου
προσπαθούν να κρατηθούν ζωντανές,
να κρατηθούν μέσα στης αγάπης την ζεστή αγκαλιά.

Μιλώ πολύ.
Μιλώ πολύ και γρήγορα
και μόνο κάτω απ’ τον ίσκιο των λέξεων
βρίσκει το γέλιο μου απάγκιο
ένα μεσημέρι
στην οδό Ασημένιου Μαχαιριού καθώς
γυρίζω χωρίς εσένα,
με την πίκρα αγκαλιά στο σπίτι και
οι μικροί αλήτες
με τραβούν από το μανίκι
γυρεύοντας επιτακτικά μια δεκάρα,
μια τσίχλα ή ένα τσιγάρο
κι έτσι, δεν βλέπω τη χαρά
που περνά μονάχη,
από τον άλλο δρόμο.

*Από τη συλλογή “Το Φράγμα της Μνήμης”, εκδόσεις ΄”Οροπέδιο”, Ιούνιος 2017.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s