Αντιγόνη Ηλιάδη, Ξέρεις ότι αν πιείς θα γίνει ατύχημα

Ξέρεις ότι αν πιείς θα γίνει ατύχημα. Ξέρεις ότι μπορεί να μπλέξεις σοβαρά. Μπορεί να χάσεις χέρια πόδια και το χειρότερο κεφάλι. Μπορεί να πάθεις διάσειση. Ή απλή θλάση. Να σπάσεις δυο-τρία πλευρά. Μη μασάς. Θα ζήσεις ή όχι; Μπορεί να μπεις σε κώμα ή να μείνεις φυτό. Να πάθεις εγκαύματα. Να πιάσει φωτιά το αυτοκίνητο. Άγνωστοι να σου αλλάζουν την πάνα όταν κατουράς ή χέζεις. Να πονάς. Να ουρλιάζεις. Η μορφίνη να φαίνεται σαν ντεπόν. Να μη ξέρεις τι σου γίνεται. Καταστολή στο νοσοκομείο. Το χειρότερο ή το καλύτερο. Ή το καλύτερο. Εξαρτάται. Τροχαίο. Δυστύχημα. Χτύπημα. Μπαμ. Κρας. Λιωμένο ατσάλι. Χαλκομανία. Το αμάξι σμπαράλια. Όλα χάνονται σε μια στιγμή. Μέσα σε λίγα τεράστια δευτερόλεπτα. Δεν κάνει να πίνεις και να οδηγάς. Δεν είπαμε να μην πίνεις καθόλου. Γιατί εμείς θα σου λέμε πότε να πίνεις. Ναι. Εμείς ξέρουμε το καλό το δικό σου. Το καλό όλων. Το αλκοόλ είναι καλό για τα νεύρα. Είναι καλό για τις δύσκολες μέρες. Κάποιες φορές. Λίγο. Έτσι για χαλάρωση. Αν το ελέγχεις. Αν πίνεις με μέτρο. Πάντα το μέτρο. Όμως. Μη γίνεις αλκοολική. Οι αλκοολικοί είναι κακοί και κοινωνικά κατακριτέοι. Περιθωριακοί. Ανώνυμοι. Μυστικοί. Δεν θα γίνεις αλκοολική. Θα πίνεις και θα οδηγάς. Μην πίνεις και οδηγάς. Μην πίνεις. Ποια φταίει στο ατύχημα; Αυτή που ήπιε. Και τι θα γίνει αν εμπλακείς σε ατύχημα; Θα σε κατηγορήσουν. Ασφάλειες και δικαστήρια. Θα είναι ακριβό. Θα κάνεις κακό. Θα τρέχεις από εδώ κι από εκεί. Μπελάδες. Θέλεις; Δεν θέλεις; Ανδρεναλίνη θα έχει μπόλικη. Θα γουστάρεις. Κάποιες στιγμές. Κάποια λεπτά συνειδητότητας. Λεωφορεία στο κενό. Περιστρεφόμενες νταλίκες. Καραμπόλες. Εκκωφαντική ηχορύπανση. Μυρωδιά βενζίνης και καμένου μέταλλου. Κάτι δένδρα. Στο βάθος όχι κήπος.

Το άλλο; Θα είναι κολόνα. Τοίχος. Κάγκελα. Προστατευτικά. Ξεροί κορμοί. Στύλος της ΔΕΗ. Ή κάτι σε άλλο αυτοκίνητο; Κάτι σε ζωντανό ον; Οικογενειάρχης. Νταλικέρισσα. Λεωφορειατζής. Ταρίφας. Νέα οδηγός. Έφηβος. Παρέα. Ζευγάρια. Συγγενείς. Μόνος. Μόνη. Μόνο. Τι θα είναι; Θα ζήσει; Ή θα αποβιώσει με τη μία; Θα είναι λίγο χτυπημένος ή νεκρός; Μπορεί να είχε ένα παιδί, δύο ή τέσσερα ή και εκατό ή και κανένα. Γαμώ τη τύχη μου μέσα. Μπορεί να ζήσει. Μπορεί. Ένα πτώμα. Μπορεί λίγο πατικωμένος. Μπορεί να αναφλεγεί ζωντανός. Είναι επικίνδυνη η αυτανάφλεξη. Και η οποιαδήποτε ανάφλεξη. Πρέπει να απομακρυνθεί από το όχημα. Πρέπει να πάει παραδίπλα. Οι πυροσβέστες θα έρθουν. Δεν είναι εύκολος ο απεγκλωβισμός. Μιλάμε για τόνους. Η αστυνομία. Τα ασθενοφόρα μετά. Θα του κάνουν διασωλήνωση. Μετά τις πρώτες βοήθειες. Μετά το ηλεκτροσόκ. Θα τον βάλουν σε μηχανική υποστήριξη. Προληπτικά. Ελαφρά τραύματα. Σπασμένα πλευρά. Θα κατουράει στην πάπια. Νερό και τροφή χημικά. Χάπια. Φαρμακευτική χαρά. Όλα καλά. Όλα καλά.

Η μεθυσμένη θα ζήσει. Να σε θυμάται. Άνθρωπε που ήσουν από την άλλη πλευρά. Πάντα μεθυσμένη. Σε μπαρ θα πίνει. Όλοι θα έχουν να το λένε. Αυτή φταίει. Αυτή είναι η κακιά. Θα μπει φυλακή. Η φυλακή είναι το παντού μετά. Οπουδήποτε θα είναι φυλακή. Θα πάει σε δικαστήρια. Δεν υπάρχει σωτηρία. Σε μπαρ. Ουίσκι. Ή κοκταίηλς με τζιν. Δεν οδηγά πια. Μην ανησυχείτε. Της πήρανε το δίπλωμα. Δεν έχει άλλα. Ποτέ ξανά. ΧΑ! Ποτέ μη λες ποτέ. Μην οδηγάς μεθυσμένη. Αλλά όχι. Τίποτε δεν θα συμβεί. Τι θα έκανες αν οδηγούσες μεθυσμένη και προκαλούσες ατύχημα; Και τι θα πάθαινε ο άλλος; Δεν ξέρω. Δεν θα δω. Δεν θα μάθω ποτέ. Θα φύγω. Θα πατήσω το γκάζι. Ταχυπαλμία. Πανικός. Θα φύγω. Θα φύγω από το τώρα κι από τη ζωή μου. Είμαι μεθυσμένη. Θα περάσω τη ζωή μου με μορφίνες. Οι τύψεις μου δεν έχουν θεό και προσευχές. Έφυγα. Έφυγα και δεν είδα. Δεν είδα και δεν θα μάθω ποτέ τι έγινε. Τι έγινε; Δεν έχω ιδέα. Δεν ξέρω. Γαμώτο. Δεν ξέρω. Ο μπάσταρδος μπήκε μπροστά μου. Δεν έτρεχε. Είναι περιφερειακός. Γίνονται συχνά ατυχήματα. Είναι δρόμος ταχείας κυκλοφορίας. Τρέχεις. Φοράς ζώνη. Δεν περιμένεις. Υπήρχαν κάμερες; Δεν υπήρχαν. Υπήρχαν πεύκα. Πολλά πεύκα. Νύχτα. Φώτα του δρόμου. Λίγα αυτοκίνητα. Αραιά. Τρέχανε όλοι. Μεγάλες ταχύτητες. Η πόλη είναι τόσο όμορφη το βράδυ που καταντά σιχαμερή. Είναι ένα μεγάλο ψέμα. Γαμώ. Κανείς δεν είναι ευτυχισμένος. Η ευτυχία δεν υπάρχει. Μεθύστε όλες και πατήστε τον διπλανό σας.

Την έδερνε. Την έδερνε πολύ και δυνατά. Κάθε φορά που πίνανε. Ή που δεν πίνανε. Ο έρωτάς τους ήταν το ξύλο που της έδινε. Και την πονούσε. Την χάιδευε. Πρώτα ή μετά. Και την έδερνε. Δεν ήθελε άλλο να συνεχιστεί. Πήγαινε μετά στα μπαρ. Και έπινε. Δεν ήταν δύσκολο να περάσεις την πόρτα του μπαρ. Ήταν ηλίθιος. Την έκανε κομμάτια. Έπρεπε να πας στο μπαρ. Να χαμογελάσεις στον μπάρμαν. Να τον δεις φιλικά. Ή να την δεις. Αν ήταν γυναίκα, ακόμα καλύτερα. Να πιείτε μαζί. Σφηνάκια τεκίλας. Λευκή. Να γελάσετε. Να δείτε τους εαυτούς σας στον καθρέφτη του μαγαζιού παραμορφωμένους. Πόσοι εαυτοί; Πολλοί. Να πείτε κάποιες βλακείες. Για τον καιρό, την οικονομική κρίση, τη σημασία του δημοψηφίσματος. Για τη θρησκεία, για τον θεό, για την ύπαρξη. Και μετά να φτάσετε να κοιτάζεστε. Να σχολιάσετε τους άλλους στο μαγαζί. Την τύπισσα με τα περίεργα ράστα και το τατουάζ κροκόδειλο. Τον γέρο άνδρα που κάθεται πάντα μόνος του στη γωνία και πίνει βότκα ανανά. Τις παρέες που έρχονται κι αυτές που φεύγουν. Αυτούς που χορεύουν σαν να μην υπάρχει αύριο. Και τους μοναχικούς που κάθονται μόνοι στα τραπέζια. Να κοιτάζεστε. Άντε πρέπει να κλείσουν. Είναι υπάλληλοι. Κανείς δεν νοιάζεται για σένα, πρέπει να την κάνεις. Πρέπει να φύγεις. Δουλεύουν. Σε δουλεύουν. Τους πληρώνεις. Σου πουλάνε ποτά και λίγη παρέα. Στα ψέματα. Πρέπει να σηκωθείς. Το κορμί σου να τρέμει. Να πληρώσεις. Άσε φιλοδώρημα. Ήταν καλοί μωρέ.

Η νύχτα είναι παγωμένη. Υγραμένη. Όσο και συ σχεδόν. Πρέπει να θυμηθείς πού πάρκαρες το αυτοκίνητο. Στην αρχαία αγορά; Στα πανεπιστήμια; Ή κάτω; Στο λιμάνι; Πού στο διάολο άφησες το αυτοκίνητο. Μεγάλη κι αδιάφορη Θεσσαλονίκη. Αλλά θα το βρεις. Και στον δρόμο θα περάσεις από στενά σκοτεινά. Από τύχη δεν σε λήστεψαν. Δεν σε παρενόχλησαν. Δεν σε άγγιξε το σκοτάδι. Από τύχη. Καθαρή. Γιατί πρέπει να οδηγήσεις. Πρέπει να φτάσεις στον περιφερειακό. Εκεί που θα διακοπούν όλα. Για μια στιγμή θα γίνει μια μικρή ατομική σύγκρουση. Θα παραπατάς. Θα σου έρχεται μια να κλάψεις. Μια να ξεράσεις. Δεν θα κάνεις τίποτα. Θα κάνεις πως δεν τρέχει κάτι. Θα προσπαθήσεις να κρατηθείς όρθια και ίσια. Όσο γίνεται περπάτα σταθερά. Θα δαγκώσεις τα χείλια σου, μέχρι να ματώσουν. Ο πόνος σε αφυπνίζει. Σε κρατάει ξύπνια. Παρέες ανδρών θα μουρμουρίζουν διάφορα. Θα γελάνε. Μαζί σου. Δεν έπρεπε να βάλεις το μαύρο φόρεμα. Δεν φοβάσαι τίποτα. Δεν σε νοιάζει και πολύ. Κάντε με ό,τι θέλετε. Τι χειρότερο μπορεί να συμβεί. Οι μώλωπες είναι εκεί.

Πρέπει να φτάσεις. Και θα σκέφτεσαι τα Σαββατοκύριακα. Στο σπίτι σου. Που μαζευόταν η οικογένεια που δεν συμπαθούσες καθόλου. Μιλούσαν για τον Χριστό και για τα παιδιά που θα γεννήσουν. Και κάνανε σταυρούς, προσευχές και τρώγανε. Πολύ φαγητό. Το φαγητό δεν ήταν η προτεραιότητά σου. Σού λέγανε να φας. Πώς έγινες έτσι; Βάλε μια μπουκιά στο στόμα σου. Οι αδύνατες δεν αρέσουν στους άνδρες. Όλα για τους άνδρες. Βάψου και λίγο. Χτενίσου. Φτιάξου. Φάε κάτι. Με αυτό θα τη βγάλεις. Φάε μια μπριζόλα. Να στανιάρεις. Το κρέας χρειάζεται. Είναι πολύτιμο και έχει μέσα θρεπτικά συστατικά. Θρεπτικά συστατικά. Η οικογένειά σου. Ένας κι ένας. Είσαι μια ξένη. Αγαπητή η μάνα σου. Πολυλατρεμένη. Μαυροφορεμένη και συνέχεια στωική. Σε όλα είχε μια περίεργη υπομονή. Άρρωστη. Δεν την κατάλαβες τη μάνα σου. Ούτε αυτή εσένα. Σε έκανε να νιώθεις λειψή και μοναχική. Ούτε ένα σίδερο έμαθες, ούτε να σκουπίζεις, ούτε να πλένεις. Ένα πιάτο φαΐ δεν ξέρεις να μαγειρέψεις. Ανεπρόκοπη. Και ποιος θα σε πάρει. Ανοικοκύρευτη που είσαι. Μια μόνιμη γκρίνια. Μια μόνιμη τύψη που δεν έγινες αυτό που σε προόριζαν. Αυτά τα φρικτά γεύματα. Τα Σαββατοκύριακα με συγγενείς. Και η τηλεόραση να παίζει ανοιχτή τα νέα της ημέρας. Πόσοι άνθρωποι δολοφονήθηκαν, πόσοι πέθαναν από φυσικές καταστροφές και σε ποια άκρη του κόσμου γίνεται ο μεγαλύτερος αιματηρός πόλεμος. Με το σόι. Τη φαμίλια. Τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους. Όλα αυτά τα πρέπει. Οι κανόνες. Η συμπεριφορά. Τα υποκριτικά γέλια. Η υστερία. Και η σύγχυση. Κι όλα αυτά τα αίματα. Τα κρέατα. Τα πτώματα. Τα νεκρά στα πιάτα. Τα ανοιχτά σαλιωμένα λυσσασμένα στόματα. Τα κοφτερά δόντια. Η φρίκη. Μια τόσο φυσιολογική οικογένεια. Που έρχεται στο φαγητό κοντά. Το φαγητό τη δένει. Δεν έγινες ποτέ αυτό που θέλανε από σένα.

Οι μώλωπες δείχνουν ότι προσπάθησες. Μη στενοχωριέσαι. Πήρες αυτό που ήθελαν. Αυτό που χρειαζόσουν. Πήγες να κάνεις το καλό. Το καλύτερο. Βρήκες άνδρα. Σε πρόσεξαν οι άνδρες. Οι άνδρες είναι ο στόχος. Στους άνδρες να απευθύνεσαι. Τον βρήκες. Ήσουν τυχερή. Στους μώλωπες φαίνεται το πριν και το μετά. Στα ερωτικά σου κλάματα. Στα παράπονα. Και στη μόνιμη θλίψη που είχε στεριώσει πάνω και μέσα σου. Η μοναξιά δεύτερο πετσί σου.

Να βγάλεις τα κλειδιά από την τσάντα. Τώρα. Πρέπει να συνέλθεις. Να είσαι σωστή. Και νηφάλια. Να μιλάς ευγενικά. Να κάθεσαι προσεκτικά. Μην καπνίζεις. Μην πίνεις πολύ. Εντάξει, πιες κάτι. Όχι πολύ. Πρόσεξε πώς κάθεσαι. Σεμνά. Μην προκαλείς. Κοίτα τις άλλες κοπέλες στην ηλικία σου. Χαμογέλα. Λίγο μωρέ. Χαμογέλα πιο πολύ. Γιατί είσαι συνέχεια έτσι. Τα έχεις όλα. Τι θέλεις πια. Το βρήκες το παλληκάρι σου. Είσαι στον σωστό δρόμο. Εντάξει δεν τα κάνεις όλα τέλεια. Δεν είσαι ούτε πολύ κοντά σε αυτό που ονειρευόμασταν. Γιατί δείχνεις τόσο στενοχωρημένη; Θα κάνεις πρόωρες ρυτίδες. Έρεψες. Μήπως είσαι άρρωστη. Πήγαινε σε κανέναν γιατρό να σε δει. Οι γιατροί τα ξέρουν όλα. Θα δεις ότι θα στο πούνε κι αυτοί. Βρες έναν άνδρα. Θα σου κάνει καλό. Φάε κάτι. Το φαγητό είναι υγεία.

Ξέρεις όμως για το ατύχημα. Ατύχημα. Όχι καλό. Μέχρι και ένα μικρό παιδί το καταλαβαίνει. Τα ατυχήματα είναι κακά. Ένα ατύχημα είναι μεγάλη συμφορά. Και δεν συμβαίνουν ποτέ σε εσένα. Μόνο στους άλλους. Οι άλλοι δυστυχούν. Κι εσύ τους κοιτάς. Θέλεις να μάθεις λεπτομέρειες. Να δεις αίμα. Γιατί δεν είσαι εσύ. Είναι οι άλλοι. Και γιατί θες να μάθεις τη δυστυχία. Ακόμα περισσότερα. Τον θάνατο. Ωμό θάνατο. Να τον δεις. Πώς θα είναι. Να φτιάξεις μια εικόνα που θα σε στοιχειώνει τα βράδια πριν κοιμηθείς. Να φτιάξεις την αϋπνία σου με κάτι χειροπιαστό. Όχι. Όχι. Μπορεί να μη γίνει και τίποτα. Μπορεί να τη γλιτώσεις φθηνά. Να μην περάσεις τα κόκκινα. Να περιμένεις τα πράσινα. Και οι άλλοι το ίδιο. Να τρέχεις λίγο, αλλά όχι υπερβολικά. Και στον περιφερειακό όλα να πάνε καλά. Όλα. Να πάνε όπως πάνε πάντα. Πρίμα. Μην πιστέψεις ποτέ ότι ξέρεις τον δρόμο. Ο δρόμος είναι μια άγνωστη γραμμή για σένα. Πήγαινε προσεκτικά. Ο περιφερειακός είναι δύσκολος δρόμος. Στον περιφερειακό γίνονται όλα τα ατυχήματα. Πρόσεχε.

Βρίσκεις το αμάξι. Ανοίγεις τους καθρέφτες. Σου πέφτουν κάτω τα κλειδιά. Γελάς νευρικά. Σπαστικά σχεδόν. Κοιτάς γύρω. Δεν είναι κανείς εδώ. Κάλμαρε. Παίρνεις από κάτω τα κλειδιά. Ευτυχώς δεν βρέχει. Ο δρόμος είναι βρώμικος. Χωρίς λάσπες. Χωρίς λακκούβες. Χωρίς νερά. Ανοίγεις την πόρτα με την τρίτη φορά. Μπαίνεις μέσα. Νιώθεις την οικεία μυρωδιά του αρωματικού έλατου. Πρέπει να το πετάξεις αυτό το αρωματικό. Στο έβαλαν στο βενζινάδικο. Βρωμάει. Σου θυμίζει κάτι μέρες αναμονής σε ιατρεία. Με τον πατέρα σου. Άγιος άνθρωπος. Έγινε πριν πεθάνει. Μέχρι τότε. Ένα κάθαρμα. Στυγνό. Απερίσκεπτο. Ένα ακόμα αφεντικό. Για τη μάνα σου, για τη ζωή σου. Σωστός οικογενειάρχης. Όλα αυτά πόσο πίπες σου φαίνονται. Πόση αηδία. Γιατί δεν είσαι και συ σαν τις άλλες. Γιατί δεν τα δέχεσαι όλα έτσι. Όπως στα σερβίρουν. Στο πιάτο.

Το ξύλο είναι καλό. Το ξύλο θα σου μάθει πράματα. Οι μαμάδες πρέπει να δίνουν στα παιδιά ξύλο. Για να μάθουν. Οι μώλωπες ενισχύουν τη μνήμη. Βοηθούν το πνεύμα. Και την ακράτεια καμιά φορά. Η βία. Ω αγαπητή του κόσμου βία. Σου έρχεται να σκοτώσεις. Να πάρεις τη ζωή κάποιου. Ενός συγκεκριμένου. Θέλεις να τον βρεις. Είναι άνδρας. Παντρεμένος. Με δυο παιδιά. Ήταν εραστής σου. Και κακοποιητής σου. Βιαστής σου. Ο άνδρας της καταπληκτικής ζωής σου. Σε ποιον να το πεις; Ποιος θα το πιστέψει; Θα τον βρεις να υπογράφει. Συμβόλαια. Θα τον βρεις να κάθεται στο γραφείο του και να καπνίζει μανιακά. Λάκι στράικ. Και δική σου επιλογή ήταν. Και συ φταις. Σου χαμογέλασε. Ήσουν μια ασήμαντη σερβιτόρα. Η μάνα σου το έλεγε πόσο ασήμαντη είσαι. Δεν είσαι για τίποτα εσύ. Κι αυτό το αφεντικό. Από την πρώτη στιγμή σε στιγμάτισε. Σε είδε μικρή κι αθώα. Ήθελε να σου βάλει τον πούτσο του και να στον χώσει και να σε γαμήσει. Με το ζόρι.

Πώς θα σε προσέξουν οι άνδρες; Ε σε πρόσεξε. Σου άφησε φιλοδώρημα το διπλάσιο του καφέ του. Ερχόταν κάθε βράδυ Μετά το γραφείο. Σου χαμογελούσε. Σε έλεγε κουκλάρα. Και σου ψιθύριζε κι άλλα στο αυτί. Ήθελε να σε δει. Τι ώρα τελειώνεις τη δουλειά σου. Σε χούφτωνε κρυφά από τα άλλα αφεντικά σου. Άναβε τα τσιγάρα. Τα μαλλιά του είχαν αρχίσει να πέφτουν. Είχε πολύ άγχος. Τα δάχτυλά του τριχωτά και κιτρινισμένα. Τα μάγουλά του γύρω από τα χείλη του ρυτιδιασμένα. Το βλέμμα του βαρύ και σκληρό. Πάντοτε σε κοίταζε ευθεία μες στα βυζιά. Ήθελε τα βυζιά σου. Να τα πάρει και να τα γαμήσει. Να γαμήσει τα βυζιά σου ήθελε. Το έβλεπες στα σάλια του που γέμιζαν τα χείλη του. Και συ ήθελες τότε κάτι από αυτόν.
Το έκανε. Του έδωσες την ευχαρίστηση. Δεν έχει σημασία πού και πότε. Έχει; Πολλά έκανε. Του επέτρεψες να τα κάνει. Στην αρχή σου άρεσε. Πες την αλήθεια. Σου άρεσε λίγο. Μην τον κατηγορείς. Δεν φταίει αυτός. Κανείς δεν φταίει. Μόνο εσύ. Είχες έναν πατέρα τέρας. Η πρώτη δεν ήσουν ούτε η τελευταία. Τη μάνα σου την έκανε ταπί στο ξύλο. Έκλαψες λίγο. Θα αλλάξει τίποτα. Έκανες κάτι όταν σε έδερνε ο άλλος ο μαλάκας; Πες μου έκανες. Όχι. Φταις τότε.

Πήγαινε τώρα στα μπαρ και πιες. Μετά οδήγα. Σκότωσε κάποιον. Τον σκότωσες. Δεν ξέρεις. Θα μάθεις. Γιατί δεν σταμάτησες. Γιατί έφυγες. Πόσα χρόνια στη φυλακή. Εγκατάλειψη θύματος. Ένδειξη αμέλειας.

Κατεστραμμένη. Οδηγάς και κοιτάς τον σταυρό στον καθρέφτη. Δεν πιστεύεις στον Χριστό. Είναι αργά να πιστέψεις; Κουνιέται πέρα δώθε. Όλα θολώνουν. Η ζωή σου είναι μια μικρή καταστροφή. Ασήμαντη. Όσο κι ανύπαρκτη για τους πολλούς. Το παρμπρίζ σου είναι θολό. Το καπό έχει βρωμιές πάνω. Το αυτοκίνητο είναι άπλυτο. Είναι ένα αυτοκίνητο συνηθισμένο. Σαν όλα τα άλλα. Παλιό. Στρογγυλωπό. Πολυχρησιμοποιημένο.

Συνεχίζεις κανονικά την πορεία. Δεν σταματάς ποτέ. Όλα θα πάνε καλά. Συνεχίζεις. Κανονικά. Ογδόντα. Ενενήντα. Εκατό. Εκατόν δέκα. Το λαμπάκι της μηχανής ανάβει. Θυμάσαι που σου έφτιαχνε η μαμά σου τα μαλλιά πλεξουδάκια. Ένα από τη μια πλευρά. Ένα από την άλλη. Τα φώτα πορείας είναι πολύ φωτεινά και σε τυφλώνουν. Κανείς δεν λέει αλήθεια. Τίποτα δεν αλλάζει στην πραγματικότητα. Ο μπαμπάς ήταν πάντοτε κακός. Η μαμά πάντοτε τον άκουγε. Έκανε ό,τι της έλεγε. Τίποτα δεν άλλαζε. Όλα μένανε τα ίδια. Και θα μείνουν τα ίδια. Για μια φορά το πιστεύεις. Το επαναλαμβάνεις μέσα σου συνέχεια. Διασωληνώσεις. Εισαγωγές. Εντατικές. Καρδιακές ανακοπές. Εγκεφαλικό μπλακ-άουτ. Παραλήρημα. Τραύματα βαριά. Βαθιά εγκαύματα. Στιγμές νοσηρές. Νοσοκομεία. Λευκά δωμάτια και γιατροί. Οροί. Μηχανήματα. Καρδιογραφήματα. Αίματα. Ο δρόμος ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Δεν υπάρχουν όχι και μήπως και αλλά. Συνεχίζεις να πατάς το γκάζι. Να οδηγάς. Και αυτή ίσως να είναι η μόνη ελπίδα για σωτηρία. Οδηγάτε μεθυσμένες. Ίσως και να υπάρχει ελπίδα. Μην έχετε τύψεις. Παντού κυκλοφορούν νεκρά παιδιά. Δεν θα είναι η πρώτη φορά. Και μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά. ΟΛΑ. Να είσαι πάντοτε χαρούμενη. Και να χαμογελάς. Να χαμογελάς.

*Από το http://frear.gr/?p=17236

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s