Γεωργία Τρούλη, Τρία ποιήματα

Το ψηφίο, ο άνθρωπος

Πόσο εύκολα παλιώνει κάτι μέσα σε δυο χρόνια
Και πόσο εύκολα μπαλώνεται η διαδρομή τόσων χρόνων
αναλογικά μ’ ένα ψηφίο
Πόσο χρόνο θέλει για να ζυμωθεί κρασί- κρασί,
γουλιά- γουλιά, σκέψη -σκέψη ο εαυτός σου
για να φθάσει σε κείνη την ωρίμανση
που κάθε φορά θ’ αναφωνεί:
Να κοίτα
Ένα δέντρο
Ένα πουλί
Ένας άνθρωπος

***

Πόσο περισσεύει ο δρόμος

Περιμάζεψε
Να περισώσεις
Να περισσεύει κάτι
Κι εσύ να σφίγγεσαι
Σε δυο –τρεις κόμπους ναυτικούς
Κι ας μην ταξιδεύεις
Το τεράστιο σκοινί του μώλου,
Προκαλεί για ισορροπία
Καμήλα η μνήμη και το συναίσθημα
Ασυμμάζευτη η αναμονή
Κι εσύ,πάλι,ακροβάτης εμφανίζεσαι
Λίγο-λίγο δυο βήματα
Πλαγιομετωπικά
Ένα πισωγύρισμα να δεις
Τι είναι καλά κρυμμένο,
Πόσο περισσεύει ο δρόμος
Από ποια άκρη ξεκινάς
Πού ξεχνιέσαι
Ένας διαβάτης άστεγος
Σου μαζεύει χαιρέκακα
Εκατοστό-εκατοστό το όνειρο
Και την κάθε προσπάθεια
Να γελιέσαι με χίμαιρες
Πέσε.

***


Η καγκελόπορτα

Το πεζούλι έξω στην καγκελόπορτα
Το φοβάσαι
Κάθε φορά που μπαίνεις
Κάθε φορά που βγαίνεις
Λες και νομίζεις πως σχηματίζεις
Τον μονόδρομο του εαυτού σου
Πολλές φορές
Με τον ίδιο ρυθμό
Και ξέρεις καλά
Πως κάθε πατούσα
Αντανακλά πάντα
Το πρόσωπο του ιδιοκτήτη
Το βάρος
Τη συνήθεια
Την επιλογή

*Σχέδια: Γεωργία Τρούλη.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s