Αθανάσιος Πάσχος, Τρία ποιήματα

Στο βάθος του χρόνου

Τα σώματα
Δύο γιγάντιες αγνύθες κρεμασμένες
Από το στόμα τ’ ουρανού.
Οι έρωτες το ριζικό του κόσμου
Συνεχίζουν να υφαίνουν…

***

να ζήσουμε

αυτό μας μένει
να ζήσουμε
δηλαδή να βιάσουμε τον ήλιο
να φωτίζει πιότερο
να κολυμπήσουμε στο φωτόνερο της σελήνης
να μιλήσουμε στη θάλασσα
αυτό μας μένει
και είναι τραγικό να το αποφεύγουμε
μήπως είναι απαίσιο ψέμα
δεν υπάρχει χρόνος
κάθε μέρα χάνεται ένα κομμάτι κορμί
και στο τέλος θα μείνει η καρδιά
ζητιάνα να γυρεύει ελεημοσύνη
να ζήσουμε
να μαζέψουμε όλους τους ήλιους που δεν περισσεύουν
και δε θα μαστε οι φτωχοί θεριστές
των ασφόδελων της νύχτας…

***

Τα χέρια ενωμένα

προσεύχομαι στην εικόνα της Καρδιάς,
ακίνητος με βλέμμα, που περιμένει σημείο,
μέσα της,
χελιδόνι να πετάξω ανάμεσα σε αιθέρια μαλλιά,
παπαρούνα ν’ ανθίσω σε σώμα λιπαρό,
με τον Έρωτα κρυφτό σε πορφυρά μάγουλα
παίζοντας
την Πυθία σε οίστρο του αναστεναγμού
και για της ήβης το ιερό νερό, δοχείο από λευκό μάρμαρο
οι παλάμες μου
κρατώντας λύρα στον εαρινό χορό των μουσών,
κάνω τάμα
η στάχτη μου να φωλιάσει στη λήκυθο του έρωτά σου…

*Από τη συλλογή “Ζω ονειρευόμενος”, εκδόσεις Γαβριηλίδη. Τα πήραμε από εδώ: http://www.poiein.gr/archives/12738

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s