No 118 (ως φευγαλέος επισκέπτης)-1

alexandros milioridis

Δεν
ζητώ την ανάμνηση,
ξοδεύω έρωτες για να πετώ πέτρες,
και στο λευκό
λαιμό της μελαγχολίας
δίνω
φιλιά,
η ζήλια της ερωμένης,
μεγαλώνουν και τα παιδιά,
γίνονται καημοί
ασθένειες
και γέλια που θρηνούν μετά γεννήσεις,
θα έχουν
μεγαλώσει στο θέρος
όταν η πινακίδα θα έχει ξηλωθεί
και οι
φωνές
θα στροβιλίζουν
τους περασμένους αιώνες.
~
(alexmil)

View original post

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s