Τρανσμαγικό σουαρέ με τον ποιητή Ari Banias

Τη Δευτέρα 26 Ιουνίου θα έχουμε τη χαρά να βρίσκεται κοντά μας ο Αμερικανός ποιητής Άρι Μπάνιας, τον οποίον παρουσιάσαμε στο προηγούμενο τεύχος του Τεφλόν.

Στο τρανσμαγικό σουαρέ που θα λάβει χώρα στο Beaver (Βασιλείου του Μεγάλου 46Α, Αθήνα) ο Άρι θα διαβάσει ποιήματα από την πρώτη του ποιητική συλλογή Anybody, καθώς και νέα αδημοσίευτα ποιήματα, ενώ φιληνάδες του Τεφλόν θα διαβάσουν μεταφράσεις των ποιημάτων στα ελληνικά. Θα ακολουθήσει συζήτηση του ποιητή και της μεταφράστριας με το κοινό.

Στη συλλογή Anybody (καθένας/καθεμιά/καθένα/κάθε σώμα) ο Άρι θέτει ερωτήματα σχετικά με το πώς χαράσσουμε και διαχειριζόμαστε τα όρια, τους τρόπους που το αυτός και το αυτή, το εμείς και το αυτοί, το εδώ και το αλλούδιαχωρίζονται, και με τι κόστος πλάθονται οι ταυτότητες και τα εγώ.

Κινούμενος μέσα σε εμβληματικά και φανταστικά τοπία ο ποιητής έρχεται αντιμέτωπος με την παραδοξότητα του να είσαι ζωντανός και να έχεις ένα κουίρ, προκλητικό σώμα στο οποίο αδιάκοπα προσδίδεται κάποιο φύλο. Όπου και να κοιτάξει ο Άρι –είτε στα μέρη για ψωνιστήρι στο Σαν Φρανσίσκο, είτε σε μια λίμνη στην πόλη ή σε ένα ελληνικό νησί– συναντά τη φόρτιση που δημιουργείται από την οριοθέτηση και τη σημασιοδότηση, τις υποδηλώσεις του να είσαι αυτό αντί για εκείνο.

Πνευματώδη, τρυφερά και πρωτότυπα, τα ποιήματα του Άρι διαπερνούν τις κατασκευές εκείνες που ορίζουν τις ζωές μας˙ έχουν θάρρος, ένταση και θυμό, μας καλούν να φανταστούμε την τρανς μαγεία μας, να κατοικήσουμε στο περιθώριο, να αναδιατάξουμε την τρέλα. Ο ποιητής αναρωτιέται τι σημαίνει να ζεις, να αγαπάς, να κάνεις τέχνη, ή απλά να φουσκώνεις ένα μπαλόνι σε καιρούς που είναι απεχθείς αλλά και αποκαλυπτικοί, και αν στις ζωές μας μπορεί να υπάρξει ακόμα –αμαυρωμένο, προβληματικό και σίγουρα άνισο– ένα εμείς.

fb event
Ώρα έναρξης: 8.30μμ

***

ΘΕΣΠΕΣΙΟ ΠΤΩΜΑ

Είχα μια νυχτικιά κάποτε, που
έγινε τσούχτρα

έτσι για να τη φορέσω έπρεπε να γκρεμιστώ:
να γρονθοκοπήσω τον εαυτό μου ώσπου να πάρει τη μορφή

που απαιτούσε το περιεχόμενο,
να μαζευτώ σαν βράχος κάτω

από απροσμέτρητη πίεση, όπως όταν
τα ορυκτά μετασχηματίζονται

στο αντίθετό τους.
Όπως όταν φοράς μια νυχτικιά
πάνω από φράκο για χρόνια.

Το να κατουράς το τσίμπημα μιας τσούχτρας
λέγεται πως σε κάνει
να νιώσεις κανονικός ή βασιλιάς.

Όταν ήμασταν μαζί
στο σπίτι δίπλα στη θάλασσα,

υπήρχε ακόμα θάλασσα. Πριν
μείνουν ακυβέρνητα,

φράκο και νυχτικιά
κείτονται νεκρά, στη στεριά εκεί όπου
το κύμα ανέβαινε όλο και πιο ψηλά και αν

τα πέτα λένε κάτι τότε κάψτην
ώσπου να μείνει ένα ζευγάρι λιωμένα μανικετόκουμπα
που εκείνοι κατουράνε μέχρι να γίνουν κανονικοί.

Αναμένεται
αυτός να τη φιλήσει και να γίνει νυχτικιά.

Τον φοράει
για να τον γρονθοκοπήσει

ώσπου να βουλιάξει, μέχρι να πουν πως είναι
ανώδυνος όπως ένα σπίτι

ή κάποιο παρεμφερές
μαλάκιο που το παρασέρνει το νερό.

***

ΟΙ ΕΥΤΥΧΕΙΣ

Σ’ ένα δωμάτιο περισσότερο κοτέτσι παρά δωμάτιο,
νοικιάζω έναν ανεμιστήρα που νιώθω στο πρόσωπό μου σαν ήχο. Λίγη η κίνηση
απ’ το Σαν Φερνάντο, όνομα βασιλιά που
έγινε πόλη, κοιλάδα, άγιος.
Είμαστε αναγκασμένοι να επαναλαμβάνουμε τ’ όνομά του. Αντ’ αυτού
λέω φραγκόσυκο, ένας κάκτος
που απλώνει τα πολλά όμοια με κουπιά χέρια του
στο χώρο γύρω του. Αχλάδι ούτε για δείγμα.
Παίρνω τη Μαμά να μάθω τι σημαίνουν τα νέα μέτρα λιτότητας.
Μερικά μυρμήγκια στον τοίχο πάνε από το ένα
αθέατο σημείο στο άλλο˙ οι τράπεζες έκλεισαν.
Της λέω να στραφεί στο ανταλλακτικό εμπόριο˙ να ανταλλάξω τι, απαντά.
Ένας γνωστός ποστάρει «Τουρισμός:
ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσετε την Ελλάδα»
σαν να λέμε στην καλοπέραση κάθε τουρίστα ευδοκιμεί
μια φιλανθρωπία. Τα μουλάρια συνωστίζονται στα καλντερίμια
φορτωμένα με σταφύλια για το κρασί της επόμενης
χρονιάς, αν επιστρέψουν οι τουρίστες
του χρόνου, κι ελπίζουμε πως θα επιστρέψουν. Λέω εμείς,
αλλά είμαι πιο κοντά στο αυτοί. Μένω προσωρινά
σε μια γειτονιά που έχει πάρει τ’ όνομά της από τους ευτυχείς, ποιοι
ακριβώς ήταν αυτοί;
Γίνομαι κάπως σκληρός με τα φαινόμενα, κάπως σφιχτός, κάπως αδρός, κάπως
φθαρμένος.
Μάλλον πρέπει να κατατροπώσω το μυαλό μου.
Τα τριαντάφυλλα νεκρά λόγω ξηρασίας
επειδή όσοι ζουν εδώ δεν νοιάζονται
και αφήνουν τα τριαντάφυλλά τους να πεθάνουν. Μάλλον
πρέπει να κατατροπώσω την ιδέα
πως κάτι χρειάζεται να κατατροπωθεί.
Κάτι μέσα μου δεν μπορεί να ξεχωρίσει
τι ανήκει. Τα μυρμήγκια
για τα οποία καθετί είναι δρόμος.
Αυτό που ακούστηκε σαν αυλόπορτα που ανοίγει
ήταν το σούρσιμο του ευκάλυπτου πάνω στην τσίγκινη στέγη.
Μια κίτρινη πεταλούδα που δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για μένα.
Δεν με ενδιαφέρουν οι βασιλιάδες.

https://teflon.wordpress.com/%CF%84%CE%B5%CF%8D%CF%87%CE%BF%CF%82-16-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AE%CF%82/

http://www.aribanias.com/anybody/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s