Πέτρος Σκυθιώτης, Δύο ποιήματα

12.
Είσαι το μόνο μου στήριγμα
της είπε
και με το μαχαίρι έδωσε μια κι έκοψε
τα σχοινιά
γύρω απ’ τους λαιμούς και τα χέρια τους
τώρα μόνο θα δούμε αν μπορώ
να πετάξω
κι η εικόνα πάγωσε
και το φιλμ σταμάτησε
κι ο ουρανός άνοιξε
ενώ εκείνη έβαλε τα δάχτυλα στα μάτια
και σιωπηλή περίμενε το σήμα
του σκηνοθέτη
για ν’ αρχίσει να κλαίει
ολόκληρη η ζωή σου

13.
Με δυο κιθάρες
στον σκοτεινό πεζόδρομο του Θησείου
να ψελλίζουν
δεξιά αριστερά παρέες
ζευγάρια
άνθρωποι πολλοί
και πάνω φωτισμένη η Ακρόπολη φεγγάρι
σαν υπνωτισμένος
από το άρωμα της Αθήνας
ανεβαίνεις ξανά θέση β΄ μη καπνίζοντες
στο παράθυρο
να μετράς τι άφησες και τι κέρδισες
τι ξέμεινε στο υπολοιπο απ’ τη βίαιη αφαίρεση
και τι χάθηκε
για να μη σε πάρει ο ύπνος
προς Θεού
χωρίς συνταξιδιώτη που έμεινες
και βρεθείς αλλού
πολύ μακριά από τον προορισμό σου
πίσω στην αφετηρία
των σκέψεων
χωρίς σημεία στίξης.

*Από τη συλλογή “Συνθήκη ισορροπίας”, εκδόσεις Θράκα, 2014.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s