Στέλιος Ροΐδης, Σφήκα

Έχει απομείνει τίποτα τώρα
Από την παλιά ησυχία;
Από την καινούργια όμως θα μείνει;
Μπορούμε να συνυπάρξουμε
Με το ύφος της παμπάλαιας σκευωρίας
Και να το κάνουμε τόσο καλά
ώσπου να φανεί ότι πιο άσχημο
Και ότι πιο οριστικό ίσως
Σε κανέναν
Σε κανέναν
Τα γουρούνια γεμίζουν κρέας και αντισηπτικό στο
κρέας
Κρέας και αέρας φυσάει
Τώρα
Χρόνια του αύριο
Οι ήχοι είναι σφηκοφωλιές
Οι άνθρωποι βγάζουν
Τα χέρια από το κάδρο
Το πάνε πιο πέρα
Σε έναν κινηματογράφο προπολεμικό
Τα παιδιά τον γκρεμίζουν λίγο-λίγο
Με τα ίδια τους τα χέρια
Μέσα από το φιλμ
Κάποιος προσέχει τι κάνουν τα παιδιά
Οι φωνές του δεν ακούγονται στο πλατό όμως
Βγαίνουμε από το φιλμ και τον τραβάμε από μακριά
Το κάδρο μεταφέρεται μακριά και στα χέρια
Δίχως να έχει τι να κάνει
Ακολουθεί μέσα στη σκόνη ο σταρ
Στα τροχόσπιτα βρώμικα πιάτα
Όλα είναι κάπου, ακόμα ακίνητα
Το διάλυμα στερεοποιείται αργά
Θα χρειαστούν κινήματα
Από το στόμα στην ψυχή
Έμπειρα
Κίνητρα
Ο βυθός χτίζεται όλο και πιο βαθιά
Στυγνή επιφάνεια
Κάποια μέρα θα προχωρήσει ο Χριστός
Εξέδρες στο
Βυθό
Πετάμε το ποίημα αυτό
Από τα χέρια Λέξη την λέξη
Σφυρίζοντας ότι κάποτε είχε νόημα
Την πράξη του,
Όχι την πρακτική του.

*Από τη συλλογή “Η σοκολάτα και το κερί”, εκδόσεις Straw Dogs, 2016.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s