No 110 (στο χρόνο το αίμα γίνεται σκόνη)

alexandros milioridis


ήμουν με μια αθώα,
με ρόγες μεγαλόκαρδες,
πίσω από τον οβελίσκο των
ηρώων,
αυτή με μανία νεόνυμφης,
εγώ,
ούτε λέξη αφού θυμόμουν μόνο τα γυαλιά της γιαγιάς
μου,
ήξερα μόνο το μήκος και
πλάτος μου,
γυμνός
από τη μέση και μέσα
~
εν τέλει,
την άφησα στην Αθωνος,
βιάζεται
ο χρόνος είπα,
κοίταξε τον τοίχο της και άρχισε να σκαρφαλώνει:
ένας διπλανός πρώτα με αμήχανο
κάτω
κι εγώ,
όπως όλοι δεν ξέρετε,
στην πρώτη
στροφή,
έκανα ότι δεν έπρεπε,
τον παλιά μου αγάπη ξαναθυμήθηκα.
~
(alexmil)

View original post

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s