Λουκία Πλυτά, Δύο ποιήματα

Ιόχρου

Πολύ πιθανόν,
τώρα που ο ήλιος ανέτειλε
ακόμη μια φορά
η γη να ποθήσει περισσότερο
τις ακτίνες του

Η συνήθεια να ακούει
να βλέπει
να νιώθει
να αφουγκράζεται
δεν την αποτέλειωσε ποτέ

ούτε το δάκρυ της
στάθηκε ποτέ αιτία
ν’ αποχωριστεί
όσα δικά της ήταν
όσα δικά της είναι

Οι αιχμηρές φτερούγες σου
μπήγονται στα πλευρά μου
Έλα λοιπόν, κάνε μου,
όσα μου έταξες, του είπε
και γύρισε πλευρό

σ’ ένα κόσμο
σ’ ένα δωμάτιο ξένο
κι από το πανύψηλο ταβάνι
εκδράμουν ακόμη και σήμερα
οι σπίθες της ανάληψης.

***

Επί γης

σταγόνες ωκεανού, πυρ,
σε αναμαλλιασμένο στήθος

και πώς αλλιώς, ο έρωτας ρέει,
κάτι από εκείνον στα νερά

και πώς αλλιώς, η φλόγα λύει,
αυτά που φυλακίσαμε

αλλά είναι έτσι;

όσα προσέφερες
σιωπηλά

μεσούσης της χλόης
είδωλο

αιώνιων σπαρτών
στο ποιο πανάρχαιο βουνό

ή επί γης

από του νάρδου την ψυχή
ζωή τρυγήσαμε;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s