Αλέξανδρος Μηλιορίδης, Τρία ποιήματα

10392296_906529699493099_4792452359525201070_n


ΑΓΝΩΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ


όμως,
το ρολό της μοίρας,
βάφει τη μέρα με μια ανάσα,
και τη νύχτα
με ασφυξία,
καταλαβαίνεις τώρα γιατί πνίγομαι
από τα δάκτυλα,
κρύβουν στάχτες
που αφήνουν δαχτυλιές
στη μνήμη,
γι’ αυτό,
δεν έχω συμμετρία στα βήματα,
γέρνω στη διανομή και πάω προς την άλλη,
εκεί πάλι,
το γυαλί μαραίνεται
και η ψίχα γίνεται πείνα

*Από τη συλλογή “Σπιτικά μπισκότα” (2015)

***

να μοιρολογήσω
και τους δυο
μας,
γιατί είμαστε σε απόσταση πετριάς,
δηλαδή ζευγαρώνουμε
με θάνατο
και αν είναι να ξαπλώσουμε στο χρόνο ανάσκελα,
αφού στο δαίδαλο
το σύρμα δείχνει
μόνο τους πιασμένους στο
αδιέξοδο
κι εμάς,

ας το
κάνουμε,
πρώτα τα υπόλοιπα,
όχι τα ισόπαλα
τα ηττημένα να στείλουμε να ξεβιδώσουν πέτρες
για τους επόμενους

*Από τη συλλογή “Πάτησε το κουμπί” (2015)

***

ένα
λεπτό,
μα ξαναρώτησες για τη γέμιση του διπλανού:
είναι από
τον παραδίπλα
και ούτω καθ’ εξής,
μέχρι το γωνιακό κρεοπωλείο,
που σημαίνει,
υστερείς γιατί είσαι ζωντανός
στην εξέδρα της θείας
δίκης,
κερδίζεις
το φορτίο των πυροβολισμών
και χάνεις τη διαδρομή
προς
τα κάτω,
εκεί που κερδίζεται
αιωνιότητα

*Από τη συλλογή “Ενέδρες τα χρόνια” (2016)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s