Γεωργία Τρούλη, Τα αστέρια

16295737_1064319410357510_749583201_n

Τα παίρνεις όλα ένα ένα.
Τα κατεβάζεις από τον ου-
ρανό. Τα γυαλίζεις με
Αλκαλικά υγρά και ζυγωματικά χέρια στο σεντόνι του
ύπνου που ξέχασε πάλι
Να κοιμηθεί Θα αφεθεί ήμερα
Τα δένεις με γραμμώσεις αόρατες Επιμήκυνση σε κλω-
στή και χρόνο
Που έχει πεθάνει
Προ πολλού και πολλά ιδωμένος
Τους δίνεις φορά σκήπτρου ή μπαστουνιού. Θα διευκο-
λύνεται η κατάβαση
Από το έξω ύψος – Περίγραμμα. Τα δένεις στον κό-
σμημα – λαιμό
Και ενώ παριστάνεις το εκκρεμές στην όρθια μοίρα του
κόσμου
Όλοι θα κοιτάνε μια κατακόρυφη λάμψη και από κάτω
μια τελευταία σκέψη
Στην κορυφή του κρανίου σου
Το κεφάλι φεγγάρι άγουρο αγοριού Και λίγο πιο πολύ
θα στάζει συλλογή και αιτία
Εκεί γίνεται ο κορεσμός των θεών σε Αναπνοή και υδρόγεια σκέψη
Δύο
Οξυγόνο
Νερό
Και

*Από τη συλλογή “ακρογωνιαία πορεία στο και”, εκδ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, Θεσσαλονίκη 2012. Το σχέδιο της ανάρτησης είναι της ποιήτριας.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s