Σταύρος Μίχας, Ποιήματα

fractalbit_bw-smoke-small

Η νύχτα μας εξαντλεί
η προφύλαξη έγινε απαραίτητη
έξω παραμονεύουν οι κυνηγοί
με τα χιλιάδες μάτια
που ψάχνουν το μυαλό μας
μας απορροφούν ψηλά απ’ τα παρατηρητήρια
συνδεδεμένα με τον βαθύ ύπνο μας.

***

Η παρέλαση σταμάτησε ξαφνικά στη μέση
οι σημαίες και τα όπλα είχαν γίνει βάτραχοι
και πηδούσαν στην ανοιξιάτικη βροχή.

***

Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν
η μια κοντά στην άλλη
καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο
της ζωής μου

δεν λυπάμαι για τίποτα
παρά μόνο, αυτό το κόκκινο ψάρι
που κλαίει στην αγκαλιά μου.

***

Δε θέλω να πεθάνουμε
σαν τα μικρά πουλιά
ή “τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας”
αλλά να γλεντήσουμε
με τα γλυκά πουλιά μας.

***

Μια νύχτα
με το περίστροφο
άνοιξε μια πόρτα στο μυαλό του
να ελευθερώσει
τα όνειρα.

***
Σήμερα ερωτεύθηκα τη νύχτα
και το τρελό φεγγάρι
μούκλεψε το πρόσωπο.

***

Αστρογέννητα δέντρα
διαμάντια πάνω στα φρέσκα φύλλα
μια βροχή θεϊκή
μια βροχή που σέρνει μαζί της αστέρια
η βροχή είναι ερωμένη μου
θ’ αγαπήσω ό,τι καινούργιο
υπάρχει στο νερό που κυλά
μες στην καρδιά αυτού του γέρικου δάσους.

***

Μες στον διπλό καθρέφτη
του έρωτα και του θανάτου
καθρεφτίζομαι
χωρίς τέλος.

*Από τη συλλογή “Η ενδοχώρα της άλλης νύχτας”, Σειρός Ανοιχτή Πόλη, Αθήνα 1988.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s