Γεωργία Τρούλη, Παραλληλόγραμμο μαύρο

14331101_944345285688257_1516420757_n

Υπάρχει εκείνη η θάλασσα
Την ακούμε στην στρόφιγγα του κοχυλιού
Ο ήχος των κυμάτων
Παντού ίδιος ξεδιπλώνεται
Το διαρκές τούνελ το βλέπω πάνω
Στο ξύλινο παραλληλόγραμμο μαύρο
Θα ήθελες δύο ρώγες κεράσι;
Κερασμένο σαν γυαλιστερά δάχτυλα
Που μόλις μούλιασαν ελάχιστα στο σπαθόλαδο;
Και σύμπτυξη – Σύντηξη της γεύσης πάνω στο Αλμυρό και το άγλυκο της αναμονής
Σου λέω πάλι τις ασυνέχειες μιας στιγμής
Που γαντζώθηκε από τον εαυτό της
Σαν φτέρη πάνω σε κορμό
Που ανήκει στο δάσος
Και
Λικνίζει μοναδικότητα

Μόνο η επανάληψη του ίδιου
Προκαλεί το τρομερό
Εκεί γίνεται πολλαπλασιαστής ο φόβος
Και δεν αναγνωρίζει πώς γίνεται
Το χερούλι της καρέκλας
Να μιμείται προεξοχή χεριού
Που δεν θέλει τίποτα
Παραπάνω να γράψει
Πώς το ισόρροπο ρολόι
Κρέμεται τόσο ισορροπημένα και
Τόσο λάθος στον χρόνο

Κι ενώ βρισκόμαστε στην κουκκίδα
Μιας παραλίας που θυμίζει παιδικό παιχνίδι
Έφυγε η ορμή για το τυχαίο και το ορμητικό
Μόνο το νερό θα λαχταράει να στερεί
Από στερεότητα τον βράχο απέναντι
Κάπως έτσι θα αφεθούμε στην γεύση
Ενός φρούτου
Μόνο με σάλια
Και το αυτί θα έχει μάθει να ακούει
Αυτό που κατατρώει

Ναρκοθετημένο πεδίο
Τα όρνεα πάντα αρπάζουν
Ό,τι απομένει
Πώς να συμπυκνώσεις στο ίδιο
Φωτιά και ψυχρότητα;
Πώς να είσαι πάντα άλλη στο ίδιο;
Και η θάλασσα υπάρχει
Κάτω και περά
Και
Πώς να θέλεις να σχηματίσεις
Σε όχθες
έναν χείμαρρο
Που ξεχειλίζει;

*Από τη συλλογή “ακρογωνιαία πορεία στο και”, εκδ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, Φεβρουάριος 2012. Το σχέδιο της ανάρτησης είναι της ποιήτριας

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s