Γιώργος Καββαδίας, Ηλιαχτίδα

%ce%b3-%ce%bd-12

Σαν από τρεχούμενο νερό, ο ήχος απ’ τα βήματά σου…
Σαν βάλσαμο τις νύχτες η φωνή και τ’ άρωμά σου…
Όσο κι αν κόπιασα να παίξω το παιχνίδι σου,
όσο κι αν ζήτησα να είμαι τ’ αντικλείδι σου,
έμεινα πίσω στο μονοπάτι να συλλέγω το σημάδια σου…
Στάθηκα να κοιτάω το φως που τις φυλλωσιές διαπερνούσε,
και να ψυθιρίζω λόγια που μου ‘χες πει.
Ακόμα το μυαλό παίζει παιχνίδια…
Ακόμα αναζητώ το βλέμμα σου…
Τις νύχτες είναι σαν να είσαι εδώ…
Νοσταλγώ τη θέρμη των χειλιών σου…
Αναμένω τη στοργή της αγκαλιάς σου…
Εσένα ψάχνω με τα μάτια μου κλειστά,
κι εσύ τα μάτια της ψυχής να φοβάσαι να ανοίξεις…
Το θέατρο σκιών, παύει σαν τα φώτα ανάψουν!
Μείνε λίγο να μου εξηγήσεις…
Πνίξε το φόβο σου μονάχα μια στιγμή…

*Από τη συλλογή “Ό,τι μας στοιχειώνει”, Αθήνα 2012.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s