Μαρία Πανούτσου, Από τη συλλογή “Περπατώντας στο δακτύλιο του Κρόνου ή οι εξομολογήσεις ενός άνδρα από το City”

cannon-026

α΄

Ενυπάρχω εν τη ύλη της σαφήνειας
και υπάρχω για να μαρτυρήσω.
Ένα δένδρο μακριά σ’ ένα φόντο δειλινού πάλλεται.
Τι θαυμαστό! Τι θαυμάσιο! Γύρω του αέρας
και κάπου μακριά
κάτι ευθείες από δένδρα και χρώματα του κόσμου.
Περπατώ στην λεωφόρο, γεμάτος αισιοδοξία
και μέθη για σένα που τυρρανικά υπακούεις
στην κλαυθμυρή γρηγοράδα του λόγου μου.
Το πρωί δεν προλαμβάνω
το ξύπνημά σου και τώρα που το φέρνω εικόνα
λίγο μένει η γεύση από το περπάτημά σου
και η οσμή του χώρου – μυρωδιά γιασεμιού.
Είναι καλύτερα που έφυγες τότε.
Θυμάμαι την ώρα και το σκηνικό αυτής της ώρας
που ντυμένη σ’ ένα πράσινο παλτό
άθλιο και αξιοπρεπές μαζί
με κοιτούσες και έκλαιγες.
Πώς είναι δυνατόν να κλαίνε οι άνθρωποι από ασχήμια!

γ΄

Είμαι βιαστική.
Δεν θα καθήσω.
Να! Είμαι εκεί στην γωνιά ορθή
κοιτώντας τη δύση του ήλιου.
Όταν ανοίξω την πόρτα, ο θόρυβος από τον όχλο που περνά
χαμηλά, στα βάθη αυτού του σπιτιού θα ρίξει μια ερώτηση
σαν ταχυδρομικό δέμα και θα φτάσει πριν από μένα
στον προορισμό του.
Έχω κατέβει τις σκάλες.
Οι ορδές θα με παρασύρουν και το φρένο της σύνεσής μου
θα προμεταΰστερα γεμίσει τις φλέβες μου με αίμα
κατάλληλο για επιβεβαίωση της προανάθεσης προτεραιότητας.
δ΄

Κύκλους γύρω από τα μάτια μου.
«Θα δημιουργήσεις κύκλους γύρω από τα μάτια σου», μου είπε. Εγώ θα δημιουργήσω κύκλους γύρω από τα μάτια μου.
Είναι καλό έχει κάτι να πει.
Θέλω να δημιουργήσω κύκλους γύρω από τα μάτια μου.

ε΄

Μια μπρίζα, στο άλλο δωμάτιο
λίγο πιο σκούρο άσπρο από το άσπρο
του τοίχου, κράτησε σε ευθεία
το βλέμμα μου χθες που καθισμένη
απέναντι, έξι μέτρα ήταν, όπλισε το ενδιαφέρον μου
όταν γύρω φαινόντουσαν όλα αρκετά δύσκολα,
για να τα φέρω στο τέλος.

στ΄

Βαβέλ, ο Πύργος, ο Ίψεν
ο Προύστ, που ακόμη δεν γνωρίζω
το γεφύρι της Άρτας, ο Ασπρόπυργος
η σκέψη του Ναπολέοντα
η αλληλουχία.

ζ΄

Ευδιαθεσίες.
Φτάνει. Η ώρα τελείωσε.
Εκεί που πάμε ο ήλιος θυμίζει καφενείο, σχολείο, εκκλησία
σπίτι, φαγητό, ύπνο.
Όχι αστειεύτηκα. Αυτό έγινε χθες.

ιβ΄

Κρυφακούω.
Λίμνες γαλάζιες και γκρι
και άσπρες και μπλε
και καφέ και κόκκινες και λιλά.
Να περπατάς πάνω στα χρώματα
και να λυγίζεις το κορμί
στο ρυθμό του αέρα που κατρακυλά.
Να πιτσιλάς τις όχθες της περιφέρειας, χτιστής από τις ανάγκες μιας ζωής που θόλωσε πριν φύγει για μακρινό ξεκάθαρο παιχνίδι. Στη χωματένια οσμή τα καλέσματα, να προσκυνάς και να ελπίζεις. Η τρέλα θα μείνει μακριά μου γιατί πολύ αγάπησα την πύρινη ζώνη στη μέση σου και τα λουλούδια χωμένα στον κόρφο σου
και τις ρόγες …
ανεβασμένες μέχρι το στόμα το αρσενικό, μέχρι το ποτήρι.
Θα πιεις στην υγειά μου και όλα θα ξαναρχίσουν από το μηδέν σαν ένα καινούργιο μυρωδάτο τετράδιο με καθαρές γραμμές.

*”Περπατώντας στο δακτύλιο του Κρόνου ή οι εξομολογήσεις ενός άνδρα από το City), εξαντλημένη συλλογή.

Advertisements

One response to “Μαρία Πανούτσου, Από τη συλλογή “Περπατώντας στο δακτύλιο του Κρόνου ή οι εξομολογήσεις ενός άνδρα από το City”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s