Δημήτρης Κανελλόπουλος, Ένοπλες λέξεις

16174820_582471295288900_5630636100395820357_n

Έπαψα να χρησιμοποιώ ένοπλες λέξεις·
τώρα γίνομαι αγέρι
και κατεβαίνω την οδό του Ασημένιου Μαχαιριού.
Εσύ πια δεν υπάρχεις,
για να δεις πως
όλες σου οι προβλέψεις πραγματοποιήθηκαν!
Εγώ είμαι που γίνομαι αγέρι·
και κατεβαίνοντας από τον λόφο Filaret
με ψευδαισθήσεις στέκομαι
έξω από την παλιά εκκλησιά με τις ζωγραφιές.
Τώρα,
γνωρίζω καλά τα αποτελέσματα της έπαρσης
απέναντι στον χρόνο,
τα γυρίσματα του καιρού,
τις υπεκφυγές…
Θέλω να πω
πως ψάχνω μέσα στους βρεγμένους δρόμους
τη μορφή σου
στις σκοτεινές αλέες την ανάσα σου
να την κρατήσω μια στιγμή στις φούχτες μου.
Γυρίζω πίσω
στα φθαρμένα σκαλοπάτια
της οδού Ξενοφώντος.
Γυρίζω,
ανεβαίνω αργά στον λόφο,
με μιαν ένταση στο βλέμμα
άοπλος, χωρίς τις παλιές λέξεις
προσπαθώντας μάταια να εντοπίσω
ένα σου ίχνος μέσα στην νύχτα των ανθρώπων.
Ακούω τις φωνές των παιδιών
καθώς κατηφορίζουν τρέχοντας για να χυθούν
μες στην βουή της Λεωφόρου…
Και όλα τα βλέπω
τώρα καθαρά, μαρμαρωμένος
πάνω στο σκαλί της μεγάλης νύχτας.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s