Νίκος Α. Νομικός, Από τη συλλογή “Πορεία της βαθιάς πηγής” (2010)

nomicospaint1

Οι μεγάλες ώρες

Είν’ ο καθείς και η λάμψη του
κι απ’ της ανάσας τον σεισμό
θα σωριαστεί η θλίψη
κι έτσι όπως τη βλέπεις
να αποσύρεται, η νύχτα ετοιμόρροπη
καινούργιος ήλιος θε ν’ ανθίσει
μέσ’ απ’ το βάθος της πηγής.

β

Σε όλες τις μέρες της ανάστασης
του τιμίου φωτός, έχει κρεμάσει
η συννεφιά στα μάτια του δικαίου
των παθών μου τον τάραχο.

Κι ερωτώ τον φιλάδελφό μου Ιππότη
με την μεγαλωσύνη της ρομφαίας του
μήπως, τελειώνουν οι δημιουργίες
στις μέρες μου.

Μήπως, δεν βιάστηκα να προλάβω
τ΄ αλύπητα χρέη μου,
και να μη διάβασα σωστά
τον κανόνα των άγιων παθών.

Μ’ έταξε όπως βλέπεις, η αιώνια μάνα μου
να προσέχω τα έργα, και τις μέρες της
σαν έρχεται να με σώσει
μια πλημμύρα ανοιξιάτικη
στην οδό της κρίσης.

*Κέραμοι. Περιοχή της Αλεξανδρείας με τον αρχαίο ναό του Άμμωνος.

Εκείνη η μαύρη καταιγίδα

Από το μυστικό ταξίδι του 1957, Αλεξάνδρεια Επισκοπή

Η νύχτα απόψε ανάβει
τα καντήλια του μεγάλου θόλου
μέσα στα μάτια της οργής
κι ακούγονται οι μακρυνοί ψαλμοί
απ’ τη μονή του Κύκκου, την Αγία.

Η νύχτα απόψε πιο σκληρή
έξω απ’ τον βράχο της ελπίδας
σκαμπανεβάζει το σκαρί
γύρω απ’ τα χείλη της Επισκοπής.

Κι απόψε η νύχτα πιο πικρή
με προχωρεί, μέσ’ τα τρεμάμενα
λουλούδια τ’ απομείναντα
απ’ την καταραμένη εισβολή.

Μα εγώ, βουβά τα χέρια μου απλώνω
από τα χρόνια τα νεανικά
για ν’ αγκαλιάσω Κύπρο μου
τ’ αγνοημένα σου παιδιά.

Απογραφή μιας ερινύας

Δεν μπόρεσα ποτέ μου
να δω θεού πρόσωπο
στις πελώριες εκτάσεις
του μοναχικού σου ορίζοντα.
Όπως μου έλεγες, κατάλευκε διδάσκαλε
μόνο οι όμοιοι ανάδεκτοι πλησιάζουν
το συμπόσιο, του εωθινού σου μεγαλείου
μ’ ένα βαθύ διακριτικό, στο στήθος κολλημένο
και ο καθείς με το κουράγιο του
στην μακρυνή, την εξορία των ποιητών.
Μα τώρα, σ’ αυτή την πτέρυγα
της μεγάλης ασκητοσύνης, που κανείς
δεν μιλάει για την χαμένη περιουσία
της οξύγονης ζωής του
είδα την μορφή της, αναμαλλιασμένη
στον αστερισμό της συλλογής μου.
Ήθελα να πω δυο λόγια μόνο
για του ακέραιού σου λόγου την ουσία
μα ο ψηλόμαυρος εκείνος εξωβγάλτης
που πάντα κρύβει τη σκιά του
πίσω απ’ την πλάτη του φιλάδελφού μου
Ιππότη, που όλο κλέβει την δική μου αναπνοή.

Εφιαλτικό

Τα κίτρινα φώτα
μη τα βλέπεις πια
παντού υπάρχουν
εραστές του σκότους.

Οι καλές ώρες θρυμματίζουντε
τα είδωλα γιορτάζουνε
την θλίψη της καρδιάς

Δυο δάκρυα παιδικά
φοράνε ακόμα τ’ αποφόρια
της όμορφης ευημερίας.

Ο ονειροπόλος της θεάς καλλής
κουράστηκε να καταγράφει
τις φθορές, κι αξόδευτους αφήνει
τους πάμφυλλους ροδώνες.

Μια όμορφη ημέρα

Στην εγγονούλα μου Σοφία

Χάραξε γλυκιά η μέρα
κι άνοιξαν την ομορφιά τους
τα λουλούδια του σπιτιού μου
και ήλθε ένα περιστέρι
έτσι όπως μεγαλώνει η μέρα
κι άρχισε να τραγουδεί
μέσ’ της άνοιξης την ομορφιά
κι έπιασα να γράψω κάτι
για την τόση ομορφιά της
που μου δίνει η φύση όλη
κι άπλωσα με την χαρά μου
να χαϊδέψω πεταλούδες
που στον κήπο τριγυρνάνε
όλη μέρα και γελάνε
και αρχίζω πάλι το τραγούδι
μέσ’ την όμορφη λιακάδα
που γεμίζει μουσική
μέχρι μέσα στην καρδιά μου.

Ορφικά μυστήρια

Περασμένων αιώνων
μνημονεμένες εποχές
στις ανοξείδωτες ακτίνες
του πνεύματος.
Φαντασία αχνοδιάφανα πλασμένη
προγόνων μας ιερά μυστήρια
μιας ξένης φευγαλέας μουσικής
οι απόηχοι.
Αιώνια ανανεωμένη θάλασσα
τον νου πλημμυρίζοντας η άμπωτις
σ’ ανεξερεύνητες βιωμένες πηγές
τα ορφικά μυστήρια
λησμονημένα στ΄ απέραντο
διάστημα του χρόνου,
Σέρνοντας παντοτινό χορό
πιασμένα σφιχτά,
στις αδελφές μας,
τις πνευματικές ερμηνείες.

Πελαγίσια όραση

Μεγάλος φανερώθηκε ο λόγος σου
σ’ αυτή την κουρασμένη οδοιπορία.

Πώς να ξεχάσω και τις τέσσερις κατά σειρά
απανωτές εμπειρίες που χαράκωσαν βαθιά
την ψυχή με τ’ απομέσα μάτια.

Αν είναι πεσμένος, όπως λες, είν’ επικίνδυνο
μόνο τα σύννεφα του χρόνου τρέχουν στα
μάτια του σίφουνας.

Αν είσαι ξύπνιος, μετανιώνεις την ώρα που
σηκώθηκες όρθιος και ξεδιακρίνεις
ένα προς ένα τ’ απάνθρωπα σκοτάδια.

Το μαντήλι με το χυμένο μονόγραμμα

Ήρτες εκεί, στη γειτονιά την πρώτη, ερχόμενη
απ’ τας Ινδίας. Σε φώναζαν η αρχόντισσα
της Μπεναρές, ήσουν κατάμαυρη σαν το παλτό
του Χάρου, τα χρόνια σου ανεβασμένα πάνω
από εκατόν τριάντα σκαλοπάτια.
Κι έτυχε να πέσω μέσα στα βαθιά σου μάτια τα
τρομαχτικά.
Ήταν ακόμα η ζωή μου στην παρθενική ουσία,
πριν τους βομβαρδισμούς και τις καταστροφές
του Ασίμωφ.
Από τότε, θα μου πεις, άλλαξε η πορεία τα βήματά
μου, δεν φοβούνται να μεγαλώσουν τις γιορτές τους
τα νεκρά παιδιά, η ηλιοφάνεια η δική μας
περνάει ακόλαστη μέσα απ’ τα μάτια των τυφλών,
οι τραυματίες μας θυμίζουν το σπουδαίο μας αίμα,
και τώρα προς το τέλος δεν μου έμεινε καμιά φωνή,
καμιά χειρονομία κατά τους δήμιους της δημόσιας
υγείας.
Κι ας δικαιώσει ο θεός τα βήματά μου.

*Ο Νίκος Νομικός είναι Ελληνοαυστραλός ποιητής που γράφει και ζωγραφίζει στη Μελβούρνη. Το σκίτσο της ανάρτησης είναι του ιδίου.

Advertisements

2 responses to “Νίκος Α. Νομικός, Από τη συλλογή “Πορεία της βαθιάς πηγής” (2010)

  1. Pingback: Νίκος Α. Νομικός, Από τη συλλογή “Πορεία της βαθιάς πηγής” (2010) – worldtraveller70

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s